Sigaram,çayım ve Sen Şiiri - Gecenin Efe ...

Yaktım yine bir sigara gecenin bu saatinde,
dumanı zehir gibi,
Gönlümün her köşesi yine , dipsiz bir nehir gibi.
Terk edilmiş bu canımın sönmedi hiç iç yangını,
Yine öyle bir haldeyim ki yıkılmış, virane, sahipsiz bir şehir gibi.

Çay demlenirken ocakta, rengi katran karası,
Hiçbir tabip saramaz çünkü , bu derin bir gönül yarası.
Bir yudumda bin keder var, bir nefeste bin bir sitem var içinde.
Açıldı yine bak gördün mü ?, Ömrümün en kara sayfası.

Yine gidenin gölgesinde, büküldü belim benim,
Lal oldu konuşamaz artık, ağzımda dilim benim.
Bir izmarit ucunda, erittim tüm hayallerimi bir gecede,
Savruldu dört bir yana, hem külllerim hem hayallerim.

Yalnızlık bir urganmış, dolanır durur şimdi boğazımda,
Kimse ortak olamıyor, şu koca şehirde alın yazıma.
Tütünün dumanıyla, boğulurken her gece nefesim
Hasretin mührü vurdu yine, şiirime ve mısralarıma.

Bardaktaki o buğu, gözümün yaşındandır,
Bu feryadım, bu hıçkırık, gönül savaşındandır.
Adam gibi sevmenin, bedeli hep hüsran mıdır?
Belkide bitmek bilmeyen bu dertler,sevda telaşındandır.

Küllükte biriken izmaritler, ömrümün döküntüleri,
Duvarlarda yankılanır, mazinin iniltileri.
Sönük bir ateş kalır, her sigara sonunda,
Çünkü Ruhumda ben taşırım en ağır yükleri.

Yedi kıta biter biter deee, bitmez benim bu sızım,
Güz bile mevsimine döndü, değişmez benim alın yazım.
Çay soğudu, sigara bitti , adam yine tek başına kaldı,
Zaten kaderin defterine de böyle yazılmış son yazım.

Artık sesini duymam, izini de aramam bile senin,
Geçmişin tüm defterini, tek kibritle yaktım bak.
Şimdi son sözüm budur sana iyi dinle;
Seni son sigaramı paketten çıkarır gibi,hayatımdan çıkardım ve küllüğe bastım;
Değil dumanını senden kalan tek bir iz bile bırakmadım küllükte.