Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ne sen beni anladın, ne de ben seni,
Sürükledi bir rüzgar, bizi bu güne,
Ya sen ya da benim, gülün dikeni,
Bakmak istemiyorum, inan ki düne

Neden hasret beni yaktı
Kemiklerimi eritti
Yar beni bırakıp gitti
Şimdi söyle ne yapayım

İster idim yare gidem

Bilirim nedenini ağaran saçlarımın

Bilirim cezasını işlediğim suçların

Lakin ne mümkün benim gönlümü mahkum etmem

Gözlerimden damla damla,
Yüreğim doludur gamla,
Yalnızlığa mahkum oldum,
Dertleşiyorum odamla.

Küstüm ben her şeye küstüm,

Göbeği kaşınmayan adama kusura bakmayın adam demem,
Ona hiç bir insanlık borcum yoktur, boşa istemeyin ödemem..

Kimseye duymayın öfke,
Sizi belaya uğratır,
Öfke sonunda ki keşke,
Nedamet ile ağlatır........İNSANİ

İnsanla maymun arasında akıl sorun,
Maymunlar bu sorunun hiç farkında değil,
Maymunda insan olmak için yoktur meyil,
Farkında olamayanlardır asıl sorun.

Yan demiş Rabbim o'na, asırlardır yanmakta,
Bir ateş gökyüzünde, herşeyi ısıtmakta,
Doğum gününden beri, görevi başındadır,
O ölünce bu dünya, kalacak karanlıkta.

Gönlüm düştü bir ataşa

Gönlüm yandı ataş yandı

Seyirlik için tamaşa

ATEŞ BENİM KÜL BENİM

Ateş benim kül benim,
Acze düşen kul benim,
Gözyaşıyla oluşan,
Gördüğün her göl benim.