Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

OTURMUŞUM

Çınar ağacı altında,
Kürsü atmış oturmuşum,
Düşüncen baskı altında,
Oturmuş hayal kurmuşum.

Allah'tan gayrı sakın, kurtarıcı arama,
Seni kurtardı diye onu tabu yaparsın,
Helali umursamaz, helaldir der harama,
İlkeyi dayatınca, hemen ona taparsın.

Bir dile düştü mü yalan,
İnancını eder talan,
Kimliğinden ibarettir,
Kişiden geriye kalan.

Eller duydu, sen duymadın kâlimi,
Anlamadın, bu perişan halimi,
Sen atmıştın bana en son çalımı,,
Söyle şimdi, kim tutacak elimden,

Yalvarmıştım, düşmeden ben bu hale,

Dünya dediğimiz tarla,
Islanır yağmurla karla,
Kimisi der kiracıyım,
Kimi meşguldur kumarla.

Kır artık zincirlerini,
Sonsuzluğa yelken aç,
Serbest kıl fikirlerini,
Umutlara tohum saç.

Niçin insansın bir düşün,

Münagığın eylemi, her zaman yüzeyseldir,
İman kalbe inmezse,yalnız köpükten seldir.

KIYMETE DEĞER

Kuran hayat kaynağım,
Beni ben eden kelam,
En sağlam dayanağım,
Varlık yalnız Elif Lam,

DOSTUMA
İnsaniyim, daldan dala gezerim,
Ararım kendime, yürekten bir dost,
Bencillik peşinde, beni ezerim,
Uğruna fedadır, dostuma bu post.

Canımdan bizar oldum, bitmedi mi ısrarın,
Ben beni sende buldum, budur benim ikrarım,
Seni kendimden bildim, olamazsın ağyarım,
Benden bizar olduysan, beni tutup atarım,

Yeter ki sen kabul et, beni dışarda koma,