Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Her gündüz muhtaç geceye
Kelime muhtaç heceye,
Şeytanlar cirit atarken,
İnsanlar muhtaç gerçeğe.

Sevmeyi yaratanı seven, bilsin ki sevmeyi sever,
Sende bir şey yoktu verildi, sen de olmayana ver,
Sevgiden nasip alamayanlar, bir gün dizini döver,
Söyle daha ne bekliyorsun, geç kalmadan sen de sev.

Gecenin saat biri,
Sessizce dışarıyı seyrediyorum,
Bakıyorum ne in var ne cin,
Ne de ortada top oynayanlar,
Ara sıra bir polis otosu geçiyor,
Bazen de yolcu taşıyan taksiler,

Güneş battı, batırdı beni hüzne,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,
Ne mehtap var, ne yakamoz ne mine,
Doyasıya, bakamadım yüzüne,

Beni sardın, gecenin çilesine,

GELDİĞİ GİBİ GİDER

Gah denize dalarım olurum inci mercan,
Gah sahilde bir kumum, beklerim olayım cam.

Gah sırlarla dolarım, benzerim ben aynaya,

Bu derdimin dermanı sen,
Ne olur bir bakıversen,
Gözlerim yollarda kaldı,
Bir kaçipta gelebilsen,

Haktan gayrı kimimiz var,
Haktır kula hakiki yar,
Gider artık şüpheleri,
Kardeşim Allah'a yalvar.

Her mevsimin Rabbi Allah, güzellikleri gizlemiş,
İşlemeyin dedi günah,bire bir bizi izlemiş,
Zerreler tesbih ederler, mana maddeden güzelmiş,
Xelekessemavati vel ardi fi sitteti eyyamin sümmesteva alel arş.

Öyle güzel ki sevmek, tadı damakta kalır,
Uçurur gökyüzüne, ruhu bedenden alır,
Bir de sevilmek var ya, sevdiğince sevilmek,
Ayaklar yeri deler, başın göğe uzanır.

İnsan düşünürse kendini düzeltir,
Düzelmiş olarak kendini özletir,
Şöyle bir bakın kamil insanlara,
Her yapacağı şeyde merakla gözletir.