Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gözünü çevir bir bak,
Gör evrende ahengi,
Münkire olur kapak,
Görsün envai rengi.

Beni şairler anlar, şaire geçer nazım,
Ben içimi dökerim, siz buna deyin nazım,
Ben ne Necip Fazılım, ne de Hikmetli Nazım,
Adım Sinan mahlasım, İnsani diye geçer. SİNAN KARAKAŞ

Yıllar sonra bir akşam, çıkıverdi karşıma,
Öyle melül mahsundu, üzüldüm duruşuna,
Dayanamadım onun, gözlerinin yaşına,
Nasıl bilebilirdim, neler geldi başına,

Ölseydim görmeseydim, çektiği çileleri,

Beni yalnız sen anlarsın,
Sana dökerim içimi,
Her ne söylesem duyarsın,
Bilirsin bütün işimi.

Varlığı var eden ilah,

On aralıktır dünya, insan hakları günü,
İnsandır bu dünyanın, nadide olan gülü,

Koparmayın dalından, gül her zaman kokmalı,
Yaratanın verdiği, kokuları yaymalı,

Kendi düşen ağlamazmış,
Düştüğünden ders almazmış,
Suç samur kürkü olsa da,
Kimse onu sırtlamazmış.

Doğacak olan güneş, doğma anını bekler,
Her doğan bebek mutlak, sürünerek emekler,
Balçıklarla sıvanmaz, güneş gibi gerçekler,
Yalnız Hak'tan istenir, mağfiret ve dilekler.

Dününü inkar eden,
Şerrin peşinden giden,
Bunlar tevbe de etmez,
Görün bakın ölmeden

Gurbet elde ahvalini duyarım

Her duydukça yüreğimi dağlarım

Sensiz viran olmuş gönül bağlarım

Bütün insanlar gelip geçti bu yoldan
Hiç birini görmedim mutlu göçtü dünyadan
Kimi hep para diye sarılmıştı dünyaya
Kimi hep atlı idi kalınca kimi yaya
Bir gururu yüzünden nice canlara kıyan
Bir sevgili üğruna yaşamı zından olan