Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kırdık biz zincirleri, yüreklerimiz özgür,
Salıverdik dilleri, sesimiz çıkmakta gür,

Yarınlar elbet bizim, ümitsiz hiç olmayız,
Yarını başkasına, bilin ki bırakmayız,

Ağlayan yürekte, insanlık vardır,
İnsanı sevenler bana da yardır,
İnsanlık sevgisi yürekte hardır,
Mekanlar zamanlar engel olamaz.

Herşey Hakkın nazarında,
Dünya yumurta zarında,
Senin insanlığın bil ki,
Bakışında ve arında.

Yunus olup varsam hazza,
Veysel gibi, vursam saza,
El açsam dursam niyaza,

Ben benlikten geçer miyim,
Aşk badesi içer miyim,

"Aşkını aldım senden, yüreğimde duruyor,
Kalbimin her atışı, tek ismini vuruyor,
Gözden ırak olunca, sanma gönül unutur,
Vuslata olan özlem,yüreğimi buruyor."

Neler gördüm aney neler yaşadım,
Çalıştım çırpındım,yol bulamadım,
Ölesiye sevdim huzur bulmadım,
Kesildi takatım,kalmadı tadım,

Neler çektiğimi yüreğime sor,

Zeka aklın bir şubesidir,
Kafa aklın külubesidir,
Yürek ise aklın ebesidir,
Üret üretebildiğin kadar.

Gündüz oluyor,
Gece oluyor,
Zemberek gergin,
Dünya dönüyor.

Aynalar hiç eksiksiz görüntünü yansıtır,
Kendi kendini insan, seyre dalar aynada,
Yapılanları görmek, sanılmasın basittir,
Zaviyen yaptığından, resim verir sana da.

Sen yoksun diye her yer, zından olur gözüme,
Dilim lal olmuş gibi, sesler gelmez sözüme,
Yok gibi davrananlar, bakmıyorlar yüzüme,
Yanmadan erişilmez, seven bilir çözüme.

Seven sevmişse eğer, döner pervane gibi,