Sibel Orhan Şiirleri - Şair Sibel Orhan

Garip gönlüm tutuldu bir sevdaya
Dermanım yok, Emine'm, vay Emine'm
Yaram derin, uzanmışım kayaya
Dertli bağrım közü sönmez,
Emine'm, Emine'm, vay Emine'm,
Emine'm Dertli bağrım közü sönmez,

Şurubunu içtim
Sevemedim seni kızılcık,
Tadın dudağımda limoni,
Tıpkı suratından sirke damlayanlar gibi,
Ekşiliğine ne demeli,
Tıpkı her şeye üslupsuz konuşanlar gibi…

Bâde dolsun, zaman geçip yitmeden,
Sorular tükenmez vuslata ermeden.
Akıl çözeyim der dünya sırrını,
Bir nefeslik ömrü hiç etmeden.

Gecenin esareti üzerime düşer,
pullu tepe susar, allı tepe bir çift göz eder
kat harmanla harman olur rüya,
bir çocuk var, uykusuz: annesi yok ardında
ben, diyorum, ben hâlâ o sokağın çöküntüsüyüm
cam kırığında,

Geceyi bölerken dertli feryadım,
Hasretin yükünü omzuma aldım,
İçimde çınlıyor acı feryadım,
Tükendi avazım artık gelmedin.

Ayrılık nârıyla yoruldu dilim,

Bir gün geriye dönecek olursam
ayağımı bastığım taşlar yerinde olmayacak, biliyorum
Taş değilmiş meğer,
İnandıklarımmış ezilenler
Ben esaretinin kölesiyim diye
bazı cümleler doğmadan mühürlendi kimlikte

Gölgemdekiler, susar geceye
Gölgemdekiler, saklanır isyan denizine
Yitip giden bir rüyanın izinde
Kimsesiz sokaklar ağlar sessizce
Kara toprak altında gizli bir iz
Kara toprak altında eski bir giz

Sen ki,
Yediği çanağa naks eden bir heves
Ben ki,
Çanağı gül sanıp sabırla yıkayan,
Bir secdeye yük olmuş hissiz hevesin:

Bir dağın alnında durmuş ilk kar gibi;
Göğe sığmaz yalnız adam
Güneş kıyamda, gece mahbal,
Dünyaya sığmaz yalnız adam

Gülün ömrü az olur diye
Sunam’a gönlümü usulca bağladım
Kibritten korkan çocukların
Avuçlarında küle dönerken destanlar
Katlanmış bir mendil gibi sabır aradım
Annemin ceviz sandığında gözyaşımı sakladım