Geriye Dönme Diye Şiiri - Sibel Orhan

Bir gün geriye dönecek olursam
ayağımı bastığım taşlar yerinde olmayacak, biliyorum
Taş değilmiş meğer,
İnandıklarımmış ezilenler
Ben esaretinin kölesiyim diye
bazı cümleler doğmadan mühürlendi kimlikte
Çocukluğumun sokağında artık adım sesim duyulmaz,
artık orada bir suskunluk anıtı dikili şimdi:
Üzerinde annemin son duası,
babamın ilk suskusu
Geriye dönme diye
önüme kondu bir takvim
Günleri yırtmak kolaydı,
Aynada yansıyan gün bir dostun
selam vermeyenin bedeliyle ödendi
Öyle çok şey değişti ki:
artık kelimeler bile düşman safında idi
“Adam” dedim – sustular
“Ahlâk” dedim – güldüler
Ben dönmeyeyim diye
çıkmaz sokaklara çıktı önüme
Adımı sildiler kütükten,
benliğimi astılar vitrine
Ucuz bir isyan satıyorlar şimdi
üstünde “yalan” etiketiyle
Ve en çok sen dönmeyesin diye
birileri seni sen olmaktan çıkardı cebinde
Aynalara değil, ekranlara bakmanı öğrettiler
Gözünün içi yerine
gözbebeğine düşen reklama iman ettirdiler
Geriye dönme
Çünkü dönersen seni ilk ihbar eden
seninle en çok ağlayan olur nezdinden
Çünkü dönersen
sana tekrar lakap verirler
Sen “ben” diyemezsin artık
Adını yeniden koyarlar
Geriye dönme
Çünkü yandığın yer değil,
yakıldığın yer hatırlanmalı