Ağlayan Asalet Şiiri - Sibel Orhan

Gecenin ortasında sûz eder dilimden,
Bir ezgi çalıyor rüzgârla gizden
Yanağımda bir el, soğuk ve sessiz,
Ölüm çağırıyor beni derinden

Buz gibi bir tende titrer kalbim,
Taşa basar kademim
Bir yanım vuslatı bekler,
Bir yanım hasret besteler

Gözlerimde kurur bir eski isyan,
Ellerimde paslı bir kimsesizlik
Yüreğim sokakta yatmış bir çocuk,
Unutulmuş, kayıp bir son

Denize anlattım sustu sinemde,
Martı çığlığı düştü sesime
Sanki herkes gitti bu şehirden,
Bir ben kaldım, bir de gölgeme

Hüzün dolanır boş sokaklarda,
Bir lamba yanar tek başına,
Sen demiştin ya “geçer bu da” diye,
Geçmedi, iz kaldı her yarada

Elim kan içinde, yüzüm suskun,
Unutmuşum seni, hatırlamadan
Kendi cenazemde yürüyorum ben,
Bir dua gibi değil, bir yargılayan

Baktım ki dünya: yalan pazarı,
Umutlar kirada, dostluklar arı
Aşk desen bir oyun, sonu belli,
Her veda biraz kefen, biraz hezeyan

Şimdi kıyıya vuran bu adam,
Ne hikâye oldu ne de tamam
Bir beddua gibi savrulmuş zaman,
Bir sigara dumanı… kayıp bir an

Ve sonra?
Hiç
Yani:
Hiçbir şey

Kıyıya vurdum ben,
Bir hiçten geldim, bir hiçe giden…