Söyle ey bahtı karalım,
kimdi sana adımı unutturan?
Hangi söz susturdu kalbini,
ben hâlâ adını sayıklarken?
Ben, düşlere serin sabahlar örerken
Ey gözleri ceylan!
Ey endamında ihtiras kokan!
Şiirsen, masalsan söyle hangi kitaptasın?
Kurtsan, kuşsan söyle hangi dağdasın?
Düşsen, rüyaysan söyle hangi koyundasın?
Bir ses ol içimizde yükselen,
Sessizliğin içinden doğan bir yankı gibi.
Kırılan her kalbe,
Kaybolan her dosta
Yolu göster, ışıkla çizilen harita gibi.
Ey insanoğlu!
Nedir bu musalla taşındaki dinginliğin?
Sormazlar mı ömrünü nerede geçirdin.
Bak şu semaya!
Bir zamanlar arşa köprü olurdu azametin.
Ey kalem! Yazacaksan;
İnsan yaz, kalbinde sevgi olsun,
İnsan yaz, dudağında selam olsun.
İnsan yaz, düşüncesi kar gibi beyaz olsun.
İnsan yaz, sevgisi akan su gibi berrak olsun.
İnsan yaz, kötülüklerden uzak dursun.
Benim gönlümü sergüzeşt eyleme!
Diğerleri gibi bir dalımı da sen kırıp gitme!
Bir bilsen seni ne kadar çok severim,
Göğsümde nefesini hissederim.
Sensiz kalan her anı kışa döner,
Ah yüreğimin güneşte üşüyen tarafı,
Ah, yutkunduğumda boğazıma takılan özlemin.
Her aklıma geldiğinde kışı andıran sabahın,
Ya düşürmeseydin içime hüznü,
Ya da koparmasaydın seni sevdiğimde taktığın umutlarımı.
Açtım mevsimin sararmış sayfalarını,
her yaprak bir satır,
her yağmur damlası bir nokta olmuş
zamanın içinde.
Kimi yerde yalnızlık yazıyor,
Damla damla düşüyor göğe saklanmış sır,
camların ardından dinliyorum kalbimin sesini.
Her vuruş, içime çöken bir hatırayı uyandırıyor;
yağmurda çoğalıyor yalnızlığım.
Toprak derin bir nefes alıyor,
Ey gülüşleri yedi dağın çiçeği!
Sevmek ne ki?
Bilmem her şeyi söylemek mi gerek,
Seni görünce bir hoş olur araftaki yürek.
Ey gülünce gamzeleri gül açan!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!