Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Kahvede
Bulutlara dolu gibi göğsü yağmurun
Cam dibi bir kahvede, kaosların zirvelerini dolanıp dönen
Ve voltalarına kısa aralar veren
Bacaklardan dizlere
Inciklere

Sana sunulacak olan dünya güzeli gülleri bekleme boşta
Bulduysan dağ laleleri de güzel, toprağına bağlandığın baharlığı henüz solmadan
Bulduysan kekikler de güzel, ellerine sıvanmış kınalarıyla dağların
Sökülürken sisliyse bile şafaklar senindir gün güzel
Bekleme güneşi kendini uzaklara koyan boşlukta, yağmurlu yamaçlarda güzel çimde
Hırçın dalgalar da güzel gemileri bekleme koynun kadar sana sarılan koyakta

İşte geldik işte gitmekteyiz dünyasıysa şura
Çığlığını duyup anlamakla seni sana veren çocukluğun
Yürüyünce...Hatırlar mısın? Yürüyünce..
Yürüyünce dahaları anlayacaksın ki;
Ağaçla, toprakla suyla,
çağla çiğdem ve her bir sevgili

Şu berbat şey
Kuru yerlerde yatmak pahası da olsa kırağıdan döşekte
Yapmışsam eğer ateşler içinde ne yandığıma delildir
Ama şu berbat şey ki biri gider
Durur biri
Biri titrer

Bu muydu senin düşünde gördüğün hayal meyal?
Sokaklar kar dolusu ve bütün çam dalları derin uykuda
Mahsustan yummuş gibi gözlerini sokak lambaları
Sarılarla solgun ışıkta
İhtiyar güllerin dışarda kalmış azatlığı bahçe sokak ne tenha
Bu muydu..?

Sıkı bir yağmurdan sonra
Sokakları boşalmış hayat kıyılarından
Kanatlarına sokulduğu dallarda ağırlaşmış serçeler
Usul usul ışığın belirdiği ağartılara delirmiş bir çocukcası
İçinde sitilinden yaprağına kadar sarıldıkları sağnağın
Suluboyasından sızıp tıpkı kaybolmuş bir yolu

Yaptığın
Yani harabına harabına harap...
Arada bir iyilikmiş kattığın
Bir iki kelimelik laf hakkımı kullanacak olursam
Öğretmenler günü filan dediydik ahalice birkaçgünevvel
Modadır

Kolları orman zümrütlerinde kehribar dallarda
Gözleri nehirlere dalgın sevdalı çağlayan
Güzelim rast gelsin...
Sırtı dağlarda yaslı, aklı deniz rüzgarları boylamında
Havuz çiçeği nilüfer
Bulsun aşk pusulasında ensiz boysuz ılgın

Et veresiye,
Ciğerse peşineymiş
Öyle ya..
Ciğer....
O olmasa kim tasalanacak
geçim ehlisizin tönteşirine

İnsan arınabileceği kaynakların yolunu da ilini de bildikce
Eli değidikce insanın herbirşeyden çok kendine,
Aklı gönlü yattıkca kenndine insanın
Arınıp durulanabileceği yaşam kaynaklarına sevgi yurdunu yakın edip
Küçük kusurlardır arada...
İnsan giderken gelirken yolunda toza ve toprağa