Üzerine diktiğim
Fesleğenin kokusuyla yıkasın seni yağmurlar.
Bilirsin
Sen severdin parfüm kokusunu.
Güller diktim üstüne
Sarı, kırmızı renkte;
Bu aralar komşum kuşlarla aram hiç iyi değil.
Kimine annem
Kimine babam
Kimine sevdam deyip özlem giderdiğim
Balkonumdaki çiçeklerimin
Kimini yeyip
İnsanları seviyorum
Çünkü içlerinde çocuklar var.
İnsanları seviyor olsam da,
Çocukları bir başka seviyorum.
Bir başka da ne demek!
Ben, çocukları,
Bazı insanlar vardır o kadar çocuksu ki
Çocuksu bakıp çocuksu gülüyor
Çocuksu davranan her haliyle
Sanki hayatla oyun oynuyor
Dizlerinin üstüne düştüğünde.
Belli ki büyüklük ağır gelmiş
Peşinden koşuşturan mavi telaş
On iki saniyede doldurdu yaşını.
Arkandan dökülürken sel oldu.
Koluna giren yelle el oldu.
Kendime sözüm geçmiyor zira
Gözyaşım benden daha büyük.
Bazenler ömrünü bitirir
Ve parmak uçlarından yükselir insan
Bir arpa boyu yol alarak
Pervasızca çırpınır kuşun kanadında
Mavi bir deniz belirir ansızın
Geceyi sırtlanmış yıldızlarıyla
Ağır yaranın çığlığı uzun sürer;
Bunu bir yaşayan bilir bir de duyan.
Var mıydı öyle kısa süreliğine gidip gelmek
Üstelikte kulaklarımızı tıkayıp.
Toprağın altından ahh işitiliyor!
Duysaydınız duyardınız yüreği delen o feryadı.
Gövdemden kırıldın.
Gövdenden kırıldım.
Biliyorum
Son nefesime kadar
Hep bir sen sızacak
İçimden,
Yüreğime gönderdiği bir demet bakışından,
Aşkın şarabını içmişim fark etmeden.
Benliğim!
Benliğim zil zurna.
Aklım sallanıyor!
Yalpalaya yalpalaya
Sensiz yaşamaya çalışmak ne zormuş.
Kan ter içinde
İçime dönüyorum
Yürek dolusu hüzünle
Ağır aksak.
Ben bekliyorum;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!