Kalpti bu
Cam değildi ki yerine yenisini taktırabilelim.
Taş yağmuruna yakalanmamızdan
Paramparça oluşumuz.
Ömrümüzün şarkısı ağrılı çalıyor.
Candı bu
Ey hayat!
Alışmıştım
İçimi dağıtıp dağıtıp gitmene,
Kırıp dökmelerine,
Hayallerimi çalmana,
Kapı dışarı etmene bile.
Bugün
Canımdan seyrettim kendimi.
Bir ağaçtım.
Baktım
Bütün yapraklarım dökülmüş.
Dalımda bir salıncak;
Kimi sevdiysem,
Öyle kıt kanaat sevmedim;
Gerçekten çok sevdim.
Kaybettiğimde de
Öyle kıt kanaat değil
Yüreğim parçalanırcasına üzüldüm.
İçimde ağrılı bir şarkı çalıyor hep senli vakitlerde.
Gece ustura bıçak.
Gün yanığı gündüz.
Ne ilk savruluş bu nede son.
Anladım,anladım
Ahirete kadar yolum varmış.
Heveslerime baktım da
Nasıl da kaçıyorlar arkalarına bakmadan.
Zaten ben de arkalarından koştuğum yok.
Canımın kenarındaki duraktayım.
Vasıtam gelir gelmez gitmek istiyorum.
Ve ruhlar yükseldi çığlıkların altından...
Bir nefes ver usta! dedi bir nefes
İki gözyaşı arası olsun.
Yüz karası değil bu can yarası.
Üfle de geçsin be usta
Canlarımız yanıyor!
Kalem yüreğime saplandı
Batıyor, acıtıyor içimi...
İçi kıvılcım yüklü, düşüncelerin ucu
Kanatıyor.
Yüreklerde yangın çıktı ya ondan.
Uykum firari
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!