Dedi gözlerinde bir hüzün var.
Dedim şiir belirmiştir.
Sonra
Kuytu bir köşede
Yüzüme yazıldı o şiir.
Kimse görmesin diye
Kirpiklerimden süzülüp
Bir çiçeğin ayak ucuna kondum.
İnsanlar değil
Rüzgarlar vursun sırtıma.
Beni yaralı bulan yağmurlar toprağa sardı
Annemden henüz doğmuşum gibi.
İstanbul'da yağmur.
Bu yağmur
Herkese bir hasret
Sana bin hasret.
Üstüm başım sen.
Omuzlarımdan yorgunluk akıyor.
Hüznünün yanına
Şekersiz çay
Bir de acı çikolata koyarsın.
Kimi yalnızlığına içer çayı
Kimi içindeki kederin üstüne döker
İlaç niyetine yudum yudum.
Yaslanma bana!
Omuzlarımın yükü ağır.
Sen sözlerinden ağlarsın,
Ben sırtımdan.
Yaşlanma bana!
Ben koca yürekli.
Baktınız kıskanılıyorsunuz,
İşi inada bindirip şahlanın.
Biliyorum; sizden daha çok nefret edecekler.
Hiç sevmediler ki zaten,
Sevgiyi katledip mezara koyduklarından.
Kıskanmakla kalmayıp, dallarınızı taşlayacak,
Kıştan adamların içine,
Soba kurup oturdu kadınlar.
Parça parça yandılar
Lav salkımlı kuyuda.
Kat kat umutlar giyinip,
Hayaller örttüler üstlerine.
Dışım bütün
İçim paramparça.
Dikiş tutsaydım
Ben kendimi dikebilirdim.
Kışın ortasında
Yapraksız bir ağacım;
Gecenin takımını giydirip
Karabasanın düğmelerini ilikledim
Boğazımda kravat
Gündüzümün cebinde mendil
Ki o da bir beyefendi
Benim hanımefendiliğime
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!