Gece
İçime şiirden şehir
Işıklarını açıyorum
Dört duvar içindeki cümlelerin
Açılıyor yaraların
Gece şiirden bir tabut
Ben ise içinde hep yarı uyanık...
Evet renkliyim.
Lakin bir yanım hep gece gözlerin.
Uyusam uyusam uyusam.
Ve senden hiç uyanmasam...Sevgi Gül İlkaN
Benim, pencerenin önünde suyunu içtikten sonra uçan kuşa ''aşkım'' diye seslenişime, şaşkın ve anlamsız gözlerle bakan yan taraftaki şahsa, gel de ''inceliği'' anlat!..
Olman gerekene nail olamamak, böyle bir şey olsa gerek...
Her şeyi boş verip
Hiçbir şeyi umursamayım diyorum.
Hatta benden bile bana ne diyorum.
Sonra, bir kedinin soğuktan titrediğini görünce buz kesiyorum.
Sanırım, ne yorgunluğum geçecek, ne hassaslığım bitecek...
Ev dediğin nedir ki iki değersiz eşyadan başka...
İnsan dediğin yürekte ağırlanır.
Yürek dediğin uçsuz bucaksız;
Ve herkes kendine o yürekte bir bahçe ayırır.
Benim zannettiğin bahçe senin;
İster gül ol, ister diken;
Ey kendim!
En çok da sana kırgınım.
Beni keşke bu kadar arka planda bırakmasaydın.
Gitmez dediğin bile gitti...
Gitmem dediğinden gittin
Ne yapsan yetemediğinden.
Bunlar benim dört yapraklı yoncam.
Biri yeğenim, üçü çocuğum.
Kanadımın biri toprağa düştü.
İnsanın ruhu kanarmış...
Susmuşsam
Siz konuyu biliyordunuz
Merhametinizi konuştursaydınız.
Ben bu kadar hiç
İçime içime
Ben, acımı temiz temiz yaşarım.
Rabbimden geldi başım gözüm üstüne.
Yeter ki, insanlar kalplerindeki pisliklerini getirip yüreğimin önüne dökmesinler!
Bir de onların pisliklerini temizlemekle uğraştım psikolojimden.
Rabbim, hepsini sahiplerine iade edecektir.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!