Kiminle konuşsam
Gitmek istiyor
Önce buralardan,
Sonra herkesten
Ve her şeyden.
Kiminle konuşsam
İnce görüpte çekme ipliğimi
Misina ipi gibiyimdir
Ellerini keserde geçerim.
Kelimelerimdeki dertlerden
kimse etmesin istifade
En güçlü kalkanlarımdır benim.
Gökyüzündeki yağmurlar,
Yüreğimdeki cümleler,
Ben ve adımlarım;
Biz dördümüz birlikte,
Nasılda güzel çiseliyorduk
Gezmelerde;
Biliyorum
Özümüzde yanan bizdik;
Yanmakta olan biziz.
Onların gözüne ise sadece dumanımız kaçtı;
Uyudular geçti...
İçinizdeki kimi yakınlarınız, sözde öz, gerçekte üveydir acınıza...
Bana adaleti getirin
Sağ elinde kılıcı,
Sol elinde terazisi olan.
Kefenin birine
Katillerimin bana yaşattıkları konulsun.
Açın adaletin gözlerini,
Bu kaçıncı yenilişin güneşe
Kaçıncı küllenişi yapraklarının
Çürümüş yorganını üzerine atıp
Bu kaçıncı inzivaya çekilişin?
Kaçtır ölüm uykularından uyandın
Sabrın doruğuna gömülüp
Adım adım yaklaşabilecekken
Adım adım kaçarak seviyorum.
Kalbinin sesini şarkılardan dinleyip
Adının baş harfiyle yetiniyorum;
Kalbimi delerken kalan harflerin
Ben yine yeminli boyun eğiyorum
Dünyaya açılan penceremin ikizi
İlk gözyaşımın ulanan sesi
İlk gülüşümün resmi
Ezanla okunan adımın diğeri
Tutunmayı öğrenen ellerimin teki
İlk adımı atan adımlarımın izi
Usta! Nasılsın diye soruyorlar.
Anlatsana,
Akşama kadar nasıl iyi olmaya çalıştığımı
Yüreğim kan ter içinde.
Ve bir avuç gözyaşıyla döndüğümü
Umutsuzluğa...
Ah sevgili!
Bakışlarımızda sallandık bir öksüz gibi.
Adımlarımıza sarıldık.
Kokumuz rüzgarlara karışıp kavuştu.
Birbirimize şuracıkta iken...
İki yüksek dağdık limanı olmayan.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!