İçimde çıkan yangından nasıl kurtulurdum
Sadece içeriden açılan kapıyı açmasam.
Mücadeleden kol kanat takınıp
Çınar ağacı gibi diktim kendimi hayata.
Kim yara almamıştı ki kan/atlarından.
Yaşama hevesimi ceplerime doldurup
Kalpti bu
Cam değildi ki yerine yenisini taktırabilelim.
Göğsümüzü taş yağmuruna tuttular.
Paramparçayız.
Ömrümüz hüzün çalıyor.
Candı bu
Kırılan cana doldurulan umut boşunaymış.
Ellerim boş dönüyorum ömrüme.
Olmuyor usta!
Olmuyor.
Sanırım ben bu defa yaşamayı öğrenemeyeceğim.
Ve bu acıya dayanmaya hep çırak kalacağım...
Bu nasıl bir davadır ki,
Kravatı kan.
Yüzümün pencerelerinde duman.
Yetişin! Gökyüzüm yanıyor.
Omzumda güvercin ölüleri.
Bu nasıl bir can pazarlığıdır,
Kiminle konuşsam
Gitmek istiyor
Önce buralardan,
Sonra herkesten
Ve her şeyden.
Kiminle konuşsam
İnce görüpte çekme ipliğimi
Misina ipi gibiyimdir
Ellerini keserde geçerim.
Kelimelerimdeki dertlerden
kimse etmesin istifade
En güçlü kalkanlarımdır benim.
Gökyüzündeki yağmurlar,
Yüreğimdeki cümleler,
Ben ve adımlarım;
Biz dördümüz birlikte,
Nasılda güzel çiseliyorduk
Gezmelerde;
Biliyorum
Özümüzde yanan bizdik;
Yanmakta olan biziz.
Onların gözüne ise sadece dumanımız kaçtı;
Uyudular geçti...
İçinizdeki kimi yakınlarınız, sözde öz, gerçekte üveydir acınıza...
Bana adaleti getirin
Sağ elinde kılıcı,
Sol elinde terazisi olan.
Kefenin birine
Katillerimin bana yaşattıkları konulsun.
Açın adaletin gözlerini,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!