Ve derinden bir oh çekiyorum
Kalabalığın arasından sıyrılınca.
Kendimi Eminönü meydanında bulup
Soluk soluğa bir nefes daha alıyorum.
Cami avlusundaki güvercinlerin yanında
Eşlik eden küçük melekler nede sevimli.
Biletsiz yolcuları geri çevirin
Bitirin artık şu cenaze törenini
Gözlerim artık almıyor almıyor,
Yüklenmeyin kirpiklerime dökülmek üzereyim.
Boşu boşuna vurup durmayın
İnfazımın hayat ağacına
Yosun tutan acılarımdan
Cesetlerim dökülse de her sonbahar
Şimdilerde öyle bile değilim anne
Belkiler yön değiştirmiş.
Umutlar yuva kurmuyor dallarıma
Kim bilir, belki de kendimden
Belki de herkesten ve her şeyden
Firar edesim var.
Göz gözün görmediği
Bir orman kuytusuna bulaşıp
Rüzgara sataşasım var.
Sendeleyerek yürüyordu adam
Kadının hayaline doğru
İki büklümdü omuzunda
Kendini taşıyamıyordu adam
Sol yanına yıkılmıştı
Karlı dağın eteğindeki tepede,
Doğum günlerimin günbatımını izlerken,
Yılları üflüyorum birer birer
Nişan Taşı denilen o yerde.
Karşı tepeye düşerken güneşim
Gün/eşimin gözlerinden öpüyorum
Kendi dışında tebessüm edip
İçindeki gurbette yaşarmış insan
Yağmur olup, çamur olup.
Bir hayale yamanırmış insan
Gölgesine yaslanıp
Doğmayan günü bekleyip
Hepimizin ''dil'' olarak bildiği
Ağız içinde barınan insandır.
Sevimli ayağına yatıp
İnsanı rezil de eder vezirde.
Dudaklarımızın arasından pır diye uçup
Olur olmadık ağızda yuva kurar
Yağmur taneciklerine gözyaşı karışıyor.
Kar yapraklarına ruhlar değmekte.
Hava ağır mı ağır iniyor omuzlarımıza.
Bugün tebessüm edemedim
Ne yağmura, ne kara.
Oysa ki kar kaç kez gelirdi ki İstanbul'uma.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!