Sessiz Yıkım Şiiri - Kolfan Reis

Duvarlarım çatırdıyor, kimse duymuyor
İçimde bir bina yavaş yavaş çöküyor
Her sabah aynı aynada yabancı bir yüz
Gözlerimde biriken toz, yılların küfü.
Sokaklar kalabalık, ama ben ıssızım
Sesler çoğalıyor, yalnızlığım derinleşiyor
Ellerim dolu, ceplerim bomboş
Ne verdiysem kendimden, geriye bir boşluk kaldı.
Zaman bir nehir gibi akıyor üzerimden
Ben kıyıda çakıl taşı gibi aşınıyorum
Ne bağırıyorum ne de ağlıyorum artık
Sadece susuyorum, suskunluğum büyüyor.
Bir gün belki yeniden doğarım içimden
Kırık parçaları toplayıp bir bütün yaparım
Şimdilik sadece izliyorum sessiz yıkımı
Kendimin, hayatımın, her şeyin...