Kullerimden Dogarim Şiiri - Kolfan Reis

Küllerimden doğdum ben, ateşi yutarak
Yanan her parçamı topladım, yeniden ördüm
Hayat bıçağını sapladı tam kalbimin ortasına
Ben o bıçağı kırdım, sapını kendine yara yaptım.
Gökyüzü üstüme çöktü, ezmedi beni
Zaman boğazımı sıktı, susturamadı
Her düşüşümde yer yarıldı, ben derinlere indim
Oradan daha güçlü, daha keskin çıktım.
Karanlıkta gözlerim alıştı ışığa
Yalnızlıkta sesim buldu en gür şarkıyı
Acı benim öğretmenim oldu, korku düşmanım
Ölüm bile kapıma dayansa, gülerek bakarım.
Ben fırtınanın ta kendisi oldum artık
Ne rüzgâr eğdirebilir ne de sel sürükleyebilir
Kendi mezarımı kazdım, içinden çıktım
Ve haykırdım dünyaya: “Henüz bitmedim!”