Sessiz yıkım Şiiri - Naile Öztürk

​Yırtık resmine baka kaldım ardından;
Hayat virane,
Sadece gülüşün yankı kulaklarımda.
Ne zaman uzasa bu sessizlik,
Duvarlar adını fısıldıyor.
Ne zaman çökse gece,
Yokluğun devleşiyor içimde.
​Beni bu hale getiren gidişin değildi;
Yarım bıraktığın o cümlelerdi.
Ben seni kaybetmedim aslında;
Sen, beni benden alıp gittin.
Benden kopardığın ne varsa,
Geri dönmeyecek kadar sustu şimdi.
​Ne bir özür iyileştirir bu enkazı,
Ne de zaman…
Alışmak dedikleri, unutmak değilmiş;
Acının adını değiştirmekmiş sadece.
​Kalbim artık metruk bir ev;
Gireni yok,
Çıkanı dönmüyor.
Ve şimdi anlıyorum:
Bazı gidişler iz bırakmaz sanılır,
Oysa en derin yıkım,
En sessiz olanıdır.
​Adın artık kalbimde durmuyor belki,
Ama yokluğun…
Yokluğun her şeyi yerle bir etmiş halde.
Ben hayatta kaldım kalmasına da;
İçimde ayakta kalan,
Tek bir anı bile yok.