Sessiz teslimiyet Şiiri - Eylül Çiçeği

​Fırtınalar kopardın uzaktan uzağa hep,
Sitemler ettin durdun, her söze buldun sebep.
"Yarı yolda bıraktın" diyen o diller sustu,
Göz göze geldiğimiz an, koca bir sükuttu.

​Tek bir kelime bile etmedi o mağrur dilin,
Hani nerde o şair, nerde o keskin dilin?
Geldin ve uzandın ya öylece kucağıma,
Sığındın sessizce o sönmeyen ocağıma.

​O an anladım yârim, sözlerin hepsi yalan,
Dizlerimde küçülen o çocuktur tek kalan.
Dünyanın yükü ağır, sırlar seni yormuş ya,
Gönlün kürkçü dükkânı, dönüp bana durmuş ya...

​Konuşmasan da olur, bu teslimiyet yetti,
O suçlayan cümleler, o an eridi bitti.
Sen gölgende kayboldun, bense asil duruşta,
Herkes yerini bildi bu sessiz dokunuşta.