Senden Gitmek Şiiri - Nida Mutlu

Senden gitmek;
Bir kapıyı çekip çıkmak değildi yalnızca,
Bir ömrün içinden eksilmekti.
Adının geçtiği sokakları terk' etmek,
Sesini duymamak için kulaklarını tıkamak.
Hatıraları diri diri gömmekti.

İnsan ölünce, toprak atarlar üstüne,
Ama birisinden giderken, toprağı kendi kalbine atar.
Nefes alır yine ama
İçinde bir yer çalışmaz artık.

Senden gitmek;
Yaşarken eksilmekti.
Bir yanın hayatta, bir yanınsa yok hükmünde.
Çünkü bazı ayrılıklar,
Mezar taşı olmadan' da ölüm sayılır.

Senden gitmek;
Toprağa değil, zamana gömülmekti.
Ve valiz hazırlamak, sandığın kadar basit değildi.
En çok da, seni sığdıramadığım için ağırdı bavul,
Eşyalar kolaydı' da,
Zor olan sesini geride bırakmaktı.

İnsan bir şehri terk edebilir.
Bir evi, bir sokağı, bir pencereyi...
Ama bir kalbi nasıl terk eder?
Sahi insan kendi içinden nasıl çıkar?

Senden giderken;
Adımlarım ilerliyordu belki ama,
İçim aynı yerde diz çökmüş kalıyordu.
Kapıyı kapattım belki,
Ama içimde açık kalan bir yer vardı ve
Sanki yıllarca rüzgar, oradan esmeye devam etti.

Ölüm sessizdir derler, oysa ayrılık çok gürültülüdür.
içinde kırılanların sesi,
Kimseye duyuramadığın bir çığlık gibi çınlar kulaklarında.
ve göğsünün tam ortasında,
Geçmez sandığım bir ağrı büyür.

İnsan ölünce hatıra olur, ama ayrılınca,
Hatırayla yaşamaya mahkum olur.
Her şarkı bir yerden sana bağlanır,
ve sen her gün, biraz daha eksilerek,
Devam edersin hayata.

Senden gitmek;
Yaşarken yavaş yavaş kaybolmaktı.
Bir gün tamamen unutacağımı sanmak,
Ama her sabah yeniden hatırlamaktı.
Belki' de en ağır ölüm,
Nefes alırken yaşananıdır.
Yani yaşıyor gibi yaparak eksilmek,
Yani belki asla tamamlanamamak.
Belki' de senden gitmek; "hiç" olmak demek?