Ben varım Şiiri - Nida Mutlu

Aklının bütün ayrıntılarında ben varım, bunu biliyorum.
Bazen fark etmeden,
Bazen inadına sustuğun yerlerde.
Mesela yürüdüğün yollar…
Üzerinden geçip gittiğin, adını bile anmadığın taşlarda.
Bir sabah aceleyle çıktığın evden,
Bir akşam yorgun döndüğünde aynı kapının eşiğinde.
Biri sana, biri bana benzeyen
İki farklı sebep gibi dururum karşında.

Uyandığında tavana baktığın o kısa boşlukta,
Soğukta cebine sakladığın ellerinde,
Parkta oyalanırken
Rüzgarın sesine karışan düşüncelerinde.
Arka arkaya yaktığın sigaraların her dumanında,
Bir ihtimal gibi yükselirim.

Biliyorsun, değil mi?
Sende benden kalan bir şey var.
Beyninin her hücresi, benimle temas etmiş gibi.
Saç uçlarında,
Kirpiklerinin her titremesinde,
Gözlerini kırpışındaki o küçük kararsızlıkta.
Semaya açtığın avuçlarında,
Bir dilek mi yoksa vaz geçiş mi belli olmayan o “an” da
İsmim aklına düştüğünde
zaman bir anlığına durduğunda,
Kalbin söylemek istemediğini
sessizce tamamladığında,
Dudaklarında oluşan her kıvrımda,
Fark etmeden taşıdığın o tanıdık tebessümde,
ben varım.

Bunu inkar edebilirsin,
Üstünü örtebilirsin,
Ama bilirsin:
Bazı insanlar gitmez.
Sadece düşüncelerin içine yerleşir.