Kemik ve Aşk Şiiri - Nida Mutlu

Bazı sevgiler yüreğe değil;
kemiğe işler.

Öyle derin iner ki, kanasa görürsün,
Sızlasa duyarsın sanırsın.

Oysa ne kanı vardır, ne sesi.
Yalnızca mevsimi gelir.

Yağmurun ilk damlasında,
Bir ikindi gölgesinde,
Adını hiç duymadığın, bir yabancının gülüşünde...

Ansızın içinden eski bir ömür geçer.
İnsan o vakit anlar;
Unutmak hatırlamamak değilmiş.

Hatıraların,
Acıtmaktan vaz geçmesiymiş.
Ama bazı sevgiler,
Acıtmaktan da vaz geçmez.

Et çürür.
Yara kapanır.
Kabuk düşer.
Kemik bekler.
Çünkü en derin kırıklar,
Alçıyla değil, ömürle kaynar.

Kaynarda...
Eskisi gibi olmaz hiç bir şey.

İnsan yine de yürür.
Ama bastığı her yol,
Biraz eksik,
Biraz eğri,
Artık biraz senden öncedir.

Ve herkes,
Zamana yenildiğini sanır.

Oysa sen,
Zamana değil;
Bir zamanlar "biz" dediğin
O tek kelimeye yenilmişsindir.