Ömür terazimin sol yanı kırık artık.
Ne koysam eksik tartıyor hayat...
Sevinçler hafif geliyor,
Acılar ise yıllardır aynı ağırlıkta.
Bir yanım hep geçmişe çekiliyor,
Bir yanım geleceğe varamıyor.
Ben ise tam ortasında,
Dengesi bozulmuş bir ömrün,
Sessiz bekçisiyim.
Ömür terazimin sol tarafı kırık artık.
Ne kadar umut eklesem de,
Eski yaraların ağırlığı değişmiyor artık.
Anladım ki,
Bazı kırıklar tamir edilmek için değil,
İnsan olmanın,
Yükünü hatırlatmak için geliyor.
Şimdi ne kimseyi suçluyorum,
Nede kendimi aklamaya çalışıyorum.
Yalnızca öğreniyorum,
Bazı ömürler adaletle değil,
Sabırla taşınıyormuş.
Ve en ağır yük,
İnsanın kendi içinde taşıdığı kırıklıkmış.
Nida Mutlu
Kayıt Tarihi : 11.07.2026 18:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!