Furkan Öget Şiirleri - Şair Furkan Öget

Bu nasıl düzen, bu nasıl devran,
Bozulmuş sohbet, bozulmuş lisan,
Nereye dönsem eğilmiş insan,
İnsanlar içinde “düz” arıyorum.

Kavgalar namertçe, artık mert değil,

Benim terazimde size yer yok,
Altınla hurda tartılmaz beyler,
Bu yiğit pazarında size yer yok,
Bizde süte su katılmaz beyler..

Benim kalemde size yer yok,

Kafkasları aşan benim,
At üstünde koşan benim,
Kıtalardan taşan benim,
Cihan Türk’e dar geliyor.

Tuna Nehri Türk’ü bekler,

Ülkücüyüm, benim senettir sözüm,
Haramda, talanda olamaz gözüm.
Şehitler kervanlı bu kutsal davada,
Şehitlere bakacak yüzüm var, yüzüm.

Menfaate her biriniz esir olmuşsunuz,

Hem sövdürüp, hem övdürüp dostluk yapıyorsunuz,
Dürüstlükten bihaber, puştluk yapıyorsunuz,
Dönem dönem menfaatleriniz esir alıyor sizi,
Sövdüklerinize gerektiğinde tapıyorsunuz.

Menfaatsiz, aynı türküyü bile dinlemeyenler,

Kız çocuklarını babasız, öksüz bırakıp,
Firavuna bile mâtem ettirdiniz siz,
Kapı çalınca koşup, heyecanla açıp,
Babam! dedikleri günlere pusu kurdunuz siz.

Vatan hikayeleri anlatırlardı babalarına,

Merak ettim, sordum eski toprağa,
Eskiyi hasretle anlatıp bitiremiyor.
İnsan doymaz ama oğul taşa toprağa;
Kimse bir avuç alıp da götüremiyor.

Bin bir çile, yokluk varmış hayatlarında,

Zemzemi besmeleyle çekip de yutma,
Haramı her aşına kattıktan sonra,
Dem vurup adaletten atıp da tutma,
Terazinde adaletsiz tarttıktan sonra.

Dara düşünce sırt dön, arayıp sorma,

Görmüyor Musun?

Sensiz bozuldu benim lezzetim, tadım,
Kırıldı kolum kanadım, eksik bir yanım.
Ne mecalim kaldı ne de dermanım,
Bu dağı aşamıyorum, görmüyor musun?

Ellerine diploma, altlarına koltuk,
Vermişler amma siz aldanmayın,
Boyunlarında kravat, kullara kulluk,
Yapanları zerre adam sanmayın.

Menfaatleri uğruna böğürür bunlar,