Arıyorum Şiiri - Furkan Öget

Bu nasıl düzen, bu nasıl devran,
Bozulmuş sohbet, bozulmuş lisan,
Nereye dönsem eğilmiş insan,
İnsanlar içinde “düz” arıyorum.

Kavgalar namertçe, artık mert değil,
İtibarda şeref artık şart değil,
Yüzlerine konuşmak bana dert değil,
Karşımda konuşacak “yüz” arıyorum.

Yazanlar korkudan kelam etmiyor,
Yazmayınca yüreğim rahat etmiyor,
Her ne yazsam da artık fayda etmiyor,
Arsızlara dokunacak “söz” arıyorum.

Kirlenmiş bu dünyanın toprağı, taşı,
Kuşatmış insanları dünya telaşı,
Tat vermiyor artık baharı, kışı,
Yaprak dökeceğim “güz” arıyorum.

Kendime çok kızdım, neler söyledim,
Bu kervan böyle yürümez dedim,
Susarsak ocaklar sönecek dedim,
Bir umutla ateşte “köz” arıyorum.

11.10.2024
Furkan ÖGET