Sen benim vahamdın Şiiri - Nida Mutlu

Gamın ortasında kaybolmuş bir yolcuydum;
İçimde dalgalanan bir umman,
Seni bulduğumda anladım,
Bazı insanlar,
Çölün ortasında rastlanan bir vaha gibidir.

Susuzluğumu dindiren değil sadece,
Yorgunluğuma gölge olan,
Düştüğümde içime serinlik veren,
Yaşamaya yeniden heves ettirensin sen.

Çok sonra anladım;
İnsan, bazen suyu değil,
Suyun varlığına inanmayı severmiş.
Ben seni sevdim,
Bir çölde göğe bakar gibi,
Bir yolcu son umuduna sarılır gibi.

Şimdi yine gam var içimde,
Yine umman kadar derin bir sessizlik...
Fakat ne çöl eskisi gibi,
Nede ben...

Çünkü bir kez vaha bulan,
Susuzluğun ne olduğunu da bilir,
Hasretin ne demek olduğunu da...

Ve bazı insanlar giderler;
Arkalarında bir yokluk değil,
Ömür boyu sürecek bir özlem bırakırlar.

Sen benim vahamdın...
Ben ise;
Çölde bile seni hatırlatan bir rüzgara,
Razı kalacak kadar çok sevmiştim seni.