Bir gün gelir de
kalbin yeniden inanır mı dersin…
Ben inanmıştım.
Bir bakışın
bir ömrün yönünü değiştireceğine,
bir elin
insanın bütün yalnızlığını susturacağına…
Sana inanmıştım.
Geldiğin gün
başka doğdu sabah.
Perdelerden içeri
ışık değil, sen doluyordun.
Uzun zamandır susuz kalmış kalbim,
sesini duyunca
yeniden atmayı öğreniyordu.
Bir yolun sonunda bekler gibiydim;
adımların uzaktan bana geliyordu.
İlk kez bir yarından korkmadan,
“Belki,” dedim,
“belki bu defa
hayat beni de seviyordur.”
Gözlerimde yıllardır duran gece
sen gülünce usulca çekiliyordu.
Ben seni sevmekten önce bile
sanki seni bekliyordum.
Bir tek adın yetti bana,
bir tek sesin…
Yorgun kalbim
ilk defa bir yere varmış gibiydi.
Ve ben…
Ben seni çölde bir vaha sandım,
gölgende bir ömür kalırım sandım.
Suyuna eğildim, göğüne büründüm,
dünyanın bütün yolları
sende bitti sandım.
Seni kaderden gelen,
geç kalmış bütün baharlarım sandım.
Bir gün değil,
bir ömür değil…
Sonsuzluk kadar
benimsin sandım.
Vaha sandım…
Ömür sandım…
Sonsuz sandım…
Sonra gerçekten
güzel günlerimiz oldu.
İnkâr edersem
aşka haksızlık ederim.
Aynı masada susup
mutlu olduğumuz,
birbirimize bakıp
zamanı unuttuğumuz…
Bir fincandan iki yudum aldığımız,
gecenin sabaha nasıl vardığını
bilmediğimiz günler.
Dışarıda dünya ne kadar kalabalıksa,
biz içeride
o kadar iki kişiydik.
Başımı omzuna koyduğumda
hiçbir yere gitmek istemiyordum.
Ev dediğim
duvar değildi artık;
senin yanındı.
O zaman bilmiyordum…
Mutluluğun da
bir son akşamı olabileceğini.
Bir gölge geçti yüzünden,
sormadım.
Bir cümleyi yarım bıraktın,
duymadım.
Kalp bazen bildiğini
kendinden bile saklıyor.
Bir gün değil,
bir ömür değil,
Sonsuzluk kadar
benimsin sandım.
Sonra bir akşam
sesin uzak geldi bana.
Yanımdaydın
ama çoktan gitmiş gibiydin.
Ne büyük bir kavga oldu,
ne kırıldı bir kapı.
Sadece gözlerin
artık bana bakmıyordu.
İnsan sevdiğini kaybettiğini
bazen gittikten sonra anlamaz;
yanındayken anlar.
Sordum kendime:
Nerede eksildik?
Hangi gün
ellerimiz birbirine dokunurken
kalplerimiz ayrıldı?
Hangi sözün içinde
sen sustun da
ben hâlâ aşk duyuyorum sandım?
Ben seni son sevdam sandım,
kalbimin son kapısı sandım.
Giderken bile dönersin sandım.
Bir ömür başımı göğsüne koyup
dünyadan saklanırım sanmıştım!
Meğer insan
en çok
“Artık kaybetmem,” dediği yerde
kaybedermiş.
Vaha sanmıştım!
Ömür sanmıştım!
Sonsuz sanmıştım!
Ben seni…
Ben seni…
Ben seni benimsin sanmıştım!
Ama şimdi
sana kızmıyorum.
Yaşananı da
yalan saymıyorum.
Çünkü bir zaman
gerçekten mutluyduk.
Bir zaman
gerçekten sevdin beni.
Belki bazı aşklar
bir ömür kalmak için gelmez.
İnsana
bir ömür unutamayacağı
birkaç güzel gün bırakmak için gelir.
Ben seni çölde bir vaha sandım.
Şimdi biliyorum:
Sen gerçekten vahamdın.
Gölgende dinlendim,
suyundan içtim,
yaralarımı bir süre unuttum.
Ama yol bitmedi sevgilim.
Sen benim vahamdın,
çöl bitmedi.
Seni kaybettim diye
yaşadığımızı inkâr etmeyeceğim.
Sen bir ömür olmadın belki…
Ama ömrümde kaldın.
Ömrümde kaldın…
Kalbimde kaldın…
Bir vaha gibi geldin,
bir rüya kadar kaldın
ve gittin.
Şimdi biliyorum:
Her güzel şey
sonsuz olmak zorunda değilmiş
gerçek olmak için.
Kayıt Tarihi : 22.08.2026 23:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, insanın hayatına bir anda girip bütün yalnızlığını unutturan bir sevdanın hikâyesidir. Bazen biri gelir; uzun zamandır susuz kalmış bir kalbe su, karanlık bir ömre ışık olur. İnsan onunla birlikte yolların bittiğini, arayışın sona erdiğini ve artık hiçbir şeyin değişmeyeceğini sanır. Sonra hayat, en güzel sandığımız şeylerin bile sonsuza kadar sürmeyebileceğini öğretir. “Çölümde Vahamdın”, biten bir aşkı inkâr etmeyen; yaşanan güzellikleri değersizleştirmeden vedayı kabul eden bir şiirdir. Çünkü her vaha kalıcı değildir. Ama susuz kaldığımız bir zamanda bize hayat vermişse, gittikten sonra bile hatırası gerçektir. Bazı insanlar ömrümüzde kalmaz… Ama ömrümüzün bir yerinde hep vaha olarak kalır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!