Tek bir meşaleydi tuttuğu ellerinde
Sonrasında güneş olup doğacaktı Türkiyem
Koca bir yürek, koca bir ordunun önünde
O bir lider
Yürüyordu, korkmadan düşmanların üstüne
Bir çift mavi göz değildi gördüğünüz
Yalnızlığını, acını, kazıdım duvarlarından
Islak şiirlerini aldım.
Gökyüzü sarıp kuşağına koşar adım uzaklaştın yanımdan
Acabalar bağladım, sanmalar ruhuma
Geçtim içinden sessiz
Cevapsız çıktım yolculuğundan
Ses verin ağaçlar ses verin çiçekler böcekler
Bir tek sizlere kulak verdim,bir tek sizlere göz
İnsanlar yok , insanlar demiyorum
Hayat sağır seslerinizde
Ben de sağırım, körüm
Tüm dünyayı görmüş duymuş gibiyim
ANLADIM
Anladım.
Ve sustu dünya içimde.
Adını bilmediğim bir acının üstünde serpiliyorum
Ama çiçek açamıyorum
İnandığım her şeyin ışığı söndü.
Aralıkta Kalmak Zor
Sen yalnızca bir şiir olursun bende,
kaçıp kaçıp sığındığım mısralarda.
Yağmur olmaya yelteniriz.
Bir yakasında ben,
diğer yakasında sensin ülkemin.
Şimdi tüm zamanlar sensin
Sıkılgan, hoyrat, acemi
Tüm bedenim açlığınla yürürken
Adımlarım işkence, adımlarım zülüm
Hep yanım sıra gidiyor bir akşamüzeri sensizlik
Avuçlarım gökte bir umut
Ansızın gelir aşk, kapını çalar aniden
Sormaz halin vaktin nedir diye
Hazır mısın?
Yüreğin kaldırır mı ?
Getirdiğim bir mutluluğa
bin acıyı diye
Kanayan yürekleri gördüm bu topraklarda
Gecenin karanlığına yatırılan gözleri
Yatağında derya deniz düşünceler
Sırtında batık hüzünler
Yalnızlığın yükü altında ezilir bir aşk
Kahır yüklü saatin katranında ilerlerken
Oldum mu ben?
Yok yok daha olmadım hâlâ sularım bulanık
Olsun çamurdan arıyım gene de ben
Sinekler konar arada bir üzerime
Ama hemen terkederler
Ne de olsa karınları doymaz üzerimde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!