Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Yüzümün çizgilerine sokulunca gölgen, sevincim olursun
Savrulurum kurumuş topraklara, ansızın baharım olursun
Küllerime yağar sevgiyle aşk yağmurun, bereketim olursun
Sen aşkım, sen sevdiğim, yüreğimdeki mürekkebim olursun

Her akşam kapanır üstüme kapılar, hücremdeki ışıklar kesilir

Çiçeklerle donatılı bir küre hazırladım şanına, çık gel çürümüş kafeslerinden
Mor dağlarıma aşkın yağmurları yağıyor, sevdanın suları akıyor derelerimden
Derin bir iç sızısı olsun seni düşünmek, mucizevî düşler hazırladım renklerden
Sevişelim sevginin kıl çadırında, seviler dökülsün sonsuza dek kadın teninden

Karşılığını bulamamış bir sevinin korkak yangınlarından kaçıyorum, peşimde bir ihbar çığlığı. Kendimden hayata dökülüşlerin tanık sehpasında aşk, ben kaynağından sızarak içten içe tükenen bir sevginin hüzün masalarında yine aşka kadeh kaldırıyor, yine o yüzyıllık alışkanlığım olan aşkı kemik kadehlerden içiyorum.

Güneşin duvarına aşkı seriyor bir kadın
Uğultulu geçmişinin özünü sıkarak
Titrek ellerini hazla okşuyor rüzgâr
Kocaman bir bardak oluyor kâinat
Yudumlara bölünüyor dilinde hayat

Hep kendi gücümüzün yansımasına devrilir özümüz
İmlasız sevinçlerimizin dalgaları döver kıyılarımızı
Hangi pençedir kabuğumuzu gönlümüzden sıyıran!
Hangi düşlerin kıymığıdır ayaklarımızın dibine düşen
Sığınır bir kuş çaresizce terli odalarımıza
Titrer içimizde o soytarı muştular

Usuma her gelişinde,
Hatırlarım yaşamamışlığımı.
Sen kimsin, adın ne?
Başlatıp bir yangını içimde
Kaçtın vefasız, azap kuşları gibi.

Yalvarılı yıkıntıların altından güneşe bakardık
Babili kurtarmak isterdik hep biz çığlıklarımızla
Renklerini yitirmiş deniz olurdu birden yalnızlık
İç sesimizin alaz gövdesine karıncalar tırmanırdı
Ilıman mevsimlerin ironi kiriydi avuçlarımızdaki
Mine çiçekleriyle karışırdık biz tarihin sızılarına

Bir gül iliştir saçlarına ve sustur yüreğinin kanamalarını
Bitir yüreğinin hıçkırıklarını, söyleyelim sevda türkümüzü
Kopar düşlerini bitiren, yüreğini ağrıtan yaşamın acılarını,
Acıların yüreğimde bir son bulsun, kanatma artık yüreğini...

Yüreğinin alevlerinden, ruhunun fırtınalarından uzaklara, çok uzaklara gitmeyi istediğinde sabrını da al yanına. Yüce dağların zirvelerinde kekik topla kendine. Kuşku değirmenlerinin sularıyla yıka yüzünü ve çorak dağ tepelerinde yıldız iliştir saçlarına. Acılar acıtırsa canını, çileler keserse önünü bir gül iliştir saçlarına ve sustur yüreğinin kanamalarını.

Dalgalı sulara kapılmış bir sandalım
Kıyılara sevdalı fındık kabuğu yüreğim
Kavisli bir geçmişin alışkanlıklarıyla
Sarılıyorum sonsuzluk bekleyişlerine.

Kaygılarla örselenen şu gönlümün çardağında uzak çölleri izliyorum
Yudumlara bölünüyor her gece hayat, ben aşkın şiirlerini istifliyorum
Senli anılar dönüyor yorgun usumda, ıslak bulutları güneşe seriyorum
Özlemin çadırları çürüdü yar, kum fırtınaları başladı gelmiyor musun?

Sevdayı okşardı savaklar, şırıltılı bir nakarat olurdu zaman, ürperirdi aşk. Yeryüzünün tüm saklılarında adım dolaşırdı, ben tıknaz yüzümün kıvrımlarına sevginin resmini yapar iken. Sarnıçlarda eskimiş yolculuk anıları olurdu geçmiş, yorgun kervanların sırrıyla örselenirdi hayat. Kırık düşler sunağında ben adresini arardım, kan revan içerisinde uyanmadan uykulardan. Dilin alışkanlığı olurdu adımın, soylu sevişmelerin fısıltılı sessizliğine henüz soyunmadan an.

Masallarla büyüdün, serpildin atıldın sen de hayata
Işıltılı bir gelecekle, karıştın aşk'ın yaşam karelerine
Benim devlerim, senin prenslerinle savaştılar buncadır
Terli bir fanila gibi rüzgâra tuttuk kanlı urbalarımızı...

Yıllardır masallar anlatıp durduk sevda adına birbirimize. Kanımızda çıralar tutuşurken, bedenimiz titrerken yalnızlıktan, hiçbir şeyi sevdamızdan üstün bilmedik. Rüzgârın titrettiği yapraklarca güllerle bekledik birbirimizi. Çiçekler ektik kıraç topraklarımıza, büyütemedik.