Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Kirlenmiş ayıpları saklıyor koynunda güneş
Göçmen yalnızlıklar sürüyor insanlar düşe
Bağrımda eski bir aşk sızısı asil yalnızlığım
Alınyazıma rüzgâr çarparak suya düşüyor

En büyük öfkeler tetiktedir ozan göğsümde

Yanık sesli Eylül’ün saçlarına asardık masalları
Ellerimizde bir tutam yalnızlık olurdu an
İç sesimizin şarkıları çalardı eskimiş radyolarda
Adımızı savurur iken uzaklara hazan
Umarsız bir çocuktu oysa seninle yalnızlığım
Zeytin bakışlarınla boyardım bütün kâinatı

Dizlerimin üzerinde kıskanç bir yosma
Kemiklerimden aydınlık iniltisi iniyor

Su titrerdi, toprağa değince yarık dudaklarımız
Ötesindeydim ırmakların çoğul çağlamasının

Gecenin parmaklarını sıkıyor sessizlik
İçime gülüşlerinin dalgaları çarpıyor
Hüznün sırça saraylarında buluşarak
Alışkanlıklar sunuyoruz gözlerimize

Gölgeler titriyor duvarlarda
Ağıtlar yakılıyor onlarca cana

Çığlıkla restleşti kadın
İçinin yabanıl edasına aldırmadan
Gözlerindeki utangaç gülüşlerle aşka kırıttı
Ruhunun izbelerinde soyundu utangaç
Derin bir boşluk oldu an
Yuvarlandılar sırılsıklam…

Sonsuz bir karanlığın berelenmiş saklılarında seni aradım
Sorgulu günlerin kavuşmasız mevsimlerinde hep yandım

Acıların bulutlarıyla sarmaş dolaş uzanıp her gün geceye
İntiharın teline sokuluyor sızı, savrulurken aşkın etekleri

Önce, kendi patikalarımızdan yuvarlanmalıyız s/öze geçerken
Aşka yürürken ve ölümsüzlüğü gökyüzünden bir duaca dilerken
Gözlerimizin derinliklerindeki o bayram coşkularını çıkarmalıyız
Mağrur bir yakarı gibi sarılıp en soylu sevinçlerimizin içerisinden
Acının sureti olacaksa eğer, yakmalıyız ateşleri başka bir kuytuda
Adına nevruz denmese de, avuçlamalıyız ateşi ta göğsünden