Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Her sabah sana akan ırmakların kollarına atarım kendimi
Yanık tenli çocukları kaldırırız masum ve saf uykularından
En bildik sancımdır seni sevmek, sevdikçe sana kanarım
Sen benim gönlümdeki mahpusluk, yüreğimdeki prangamsın

Özlemlerle sallanan bu yeryüzü beşiğinde, ben aşka uyurum

Suskumun alacakaranlığında çürümüş bir darağacı
Tükenen dostlukların zarlarını atıyorum gökyüzüne
Bulutlar indiriyorum kirlenmiş göklerden sevdamla
Gecikmiş bir aşkın sureti var şimdi utangaç yüzümde

Çatlamış dudağımda üzünçlü bir güldür şimdi aşk

Yenilenmiş bir düşün aymazında yitmek şimdi
Sabır halkalarından sıyrılıp aralamak dudağını
Kahrımı emdirmek dişlenmiş tüm tutkularına
Hazzımın kalburundan akmak en derinlerine

Çözülsün ellerimiz yağmur sonrası aşk kokusuyla

Sekerek içinden atladıkça oval dairelerin
Anlar dökülür yırtık pırtık eteklerimizden
Yangın sobelenişidir asil yapayalnızlığımız
Buruk bir iç çekişidir ömür asılsız badirelerin

Bu mevsim de erken söküldü uzaklardaki bağlar
Yüreğimde asırlardır aşka küskün bir adam ağlar
Sessizlik kekre fısıltı, titreyin hiddetimden ey dağlar
Adımı unutmuş nicedir sevda, anlamsız şimdi anlar

Bekleyişin mor bakışlı odalarındayım, vakit özlem

Soyunup özlemine bir şiir attım yüreğimin ocağına, dal çıtırdadı
Sana demlendim gecenin en üryanında, seninle geceyi sevdim
Yetim günleri emziriyordu analar, uykusuz gözlerinde endişe
Bütün kentler ölü bir bedendi yokluğunda, mevsimler hep kıştı

Sensiz ışıldayan içi boş günlerin karanlık deltasında
Her sabah bir başka hüzün teranesi yapayalnızlığım
Uykusuz geçen gecelerin usumdaki yalın avanesinde
Ilık bölünüşlerle hevesleniyorum seni düşündükçe
Alacakaranlıklarım sona eriyor, sana nefesleniyorum

İçimdeki asil sızılar gibisin sen, gönlümde sıcacık anların
Silinmeyen anıların buz tutmuş saçaklarında bakışların
Bir gülüş getirdim sana, yoldum saçını tüm kırgınlıkların
Leylim baharlar gibidir seni düşünmek, sen hep aşktın
Ellerimde üşümüş bir gül sevdan, sen eksik yanımdın

Uzanıp avuçlarına
Yürümek raylarında
Ömrün bittiği yere dek yürüyerek
Bulutlara yükselmek kanatlarınla
Ah kelebek!
Hangi ressamın fırçası çizdi seni!

Bir demir atma yalnızlığıdır kim bilir, o uzak ve derin sularımızdaki
O kanlı ırmaklarımızda saldığımız kâğıttan gemilerdir, düş taşıyan
Minik avuçlarımızdaki iniltili çakıl taşları gibi kendi ahdımızın ışımasıdır
Kim bilir, belki de en yaşanası ve destansı aşkların hicaz mührüdür
Yalınayak yürüdüğümüz düş bahçelerinde, yüreğimizde taşıdığımız yağız aşklardır
Ezgin göğsümüzdeki korkularımızı astığımız ibrişim düğmeli sevda mintanıdır