Selahattin Yetgin Şiirleri - Şair Selaha ...

Dudağının uçuğuna yuva yapmıştı kuşlar
Bir yaz tülüydü sanki efsunlu bakışların
Bütün kutsal kitapları okumuştum bir çırpıda
Yaşamla hasbıhal ediyordun susarken içime
Sırrını bana da söylersin diye kalakaldım öylece

Hangi düşün bir ucundan tutmaya kalksan
Diğer ucunu alır elinden koparır anılar
Nice rüyalar hayra yorulur uyanıldığı vakit
Bir kadın doru bir atla düşlere kanat açar

Biriktikçe heba edilmiş düşlerin kitaplığında
Ruhumuzun paslı tokmağını çalar çocuklar
Eski kondularda yanık is içer yaşlı insanlar
Helalden lokmalar ezilir çürümüş ağızlarda

Bağrımızda amansız bir kısrak kişner arada

Acımsı bir kaymak arşını var şair dilimde
Alaca karanlığın döşünde seven gözlerin
Uykusuz gecemin kirmeninde yorgun an
Seni düşündükçe düşüm beni öldürür yar

Dil/anları süzerdi, rüzgâr esma/ğrur b/akışlarıyla sokuldukça yangına gülüşleriyle
Lambanın isli gölgesi vururdu aşka, damıtılmış ezgilerle sarılırdık ah kendimize
İncinirdi yaprakları günlerin, vakitler eskitirdik kuru özlemlerin hicaz seherlerinde
Aşk yakardık gönlümüzün kırgın ocağında, kıyam düşler sokulur iken yüreğimize

Sevdadan alırmış yürek ah özünü
Güneş hangi renktir, harladım közünü
Özledim yıllarca, görmedim yüzünü
Dilimde mühür adın, sensiz hiçim ben

İsli bir baca sana olan derinliğim
Belleğimde umuda dair şarkılar
Dilimde sırra kadem basan masallar
İnsanlar efkâr dağıtıyor izbe mekânlarda

Yılgın saatlere bakıyor aç insanlar
Sabırsız infiallerin satır aralarında sus
Anlamsız derinliklerde çürümüş cesetler
İhanet kol geziyor çıkmaz sokaklarda

Bütün maviler rengini aşktan sağardı, sen içime girdikçe
Arılar oğul verir, ağlamaklı resimler biçerdi yaşam tenime
Figan başkaldırılar olurdu seni özledikçe kırık yüreğimde
Kara gemiler yolcusuz kalkardı aşkın izbe limanlarından
Ölülerin vakur yalnızlığı çöreklenirdi sensizken yüreğime

Bütün denizler çığıltılı bir konserdi seni düşündüğümde
Ütopyamın düş zembereğine kurulu bir yokluktu geceler
Seni düşündükçe dizelere sığınır, dizlerin sedirim olurdu