Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ankara’nın ayazı camlara vurduğu an,
Bir sızı başlar içimizde; adı koca bir vatan.
Derneğin eşiğinde silkinir omuzdan gurbet,
İçeride buram buram tüter kadim bir hasret.

Felek vura vura bağrımı ezdi,
Hasretin sızısı candan bezedi.
Gönül kuşu sıla üstünde gezdi,
Bir kara habere ağlar ağlarım.

Gece kasrası gözlerin
Bana uzak başın yayla
Kar boran fırtına
Eksiksilmez yazında kışında

Yine duman çökmüş yüce dağlara
Bahar selâm salmış yeşil bağlara
Çiğdem uyanınca batmış nurlara
Gönül kapısını açmamak elde mi?

Nakarat (Coşkulu)

Buldum da ne oldu, bakmadım yüzüne,
Ayrılık çanları çaldı sözünle.
Nasıl güveneyim artık özüne?
Yüreğe ateşi bastı da gitti.

Bulutlar küme küme rüzgar serin
Yıldızlar darmadağın esme esmerim
Zifri kara gecelerde ben
Yolsuz yordamsız yorgun
Şu gurbet ellerinde

Kökünden koparılmış bir gül gibi
İçime düşüyorsun
Nar içi dudaklarda bir tebessüm
Yağmur yüklü bulutlar göçüyor

Baharda açınca narenciye dalı,
Köyceğiz’in biter derdi, marazı.
Gölün üstü gümüş, suları ballı,
Vur davula gitsin, kışın ayazı!

Ezelden rızalık aldık bu yola,
Yalan dünya malı puldur bizlere.
Kıblemiz insandır, sapmayız sola,
Gönül kırmak büyük züldür bizlere.

Şah-ı Merdan Ali deriz özümüz,

Hüzün kasırgası kara geceler
Geçmeyen sızıları besler
Bağrımızın en kuytu köşesinde
Bir çift yürek hicran olur