Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Bu acıya nereden düştük
Kıyısı uçurum ve taşlı
Nasılda acıyor bilsen can
Hüzün yüklü bakışlarımız
Sen dersin siyah saçım

Mavi desenli şafakların öyküsü
Gelip geçtikçe gözlerimden
Azar azar tükenti ömrümü
Umut dedi umut yüreğim
Suskuların yaralı turnası

Gecenin dili yok ki başlasa söze
Bakışını düşlerdim seni görmeyince
Susardı söz yanardı yürek döner köze
Tutulmayan eller öpülmeyen diller
Paslı çivi gibi saplı yüreğimde

Medeniyetlerin beşiği senmiydin
Bir adım ötesi deniz olan
Tut elimi ey sevgili yar
Boğulup kalmayım

Takvim yapraklarını dökerken
Her gece saat tam on ikide
Doğacak güne
Hayaller kurdum hesapsız
Rüyalar gördüğüm gereksiz

Meyvesiz bir dal gibi
İçime düşüyorsun
Kıvılcımlar parçalanıyor
Kor ateşler içinde
Sıcak bir çatışma

Gözlerimde çağlardan kalma hüzün
Çarpıyor kalbim nedenli nedensin
Ben hiç duymamıştım karanlıkta
Gece kuşların ötüşünü

Bütün gün sokaklarda yürüdüğüm
İlk defa sensiz akşam üstü
Şuramda serseri bir sancı
Hiç olmayan inceden ince sızı
Düşüp gecenin koynuna

Aylar yılar hasretinle yandı tutuştu
Seven gözgöze yürekten kavuştu
Boz kırlarda boz kurtlar la buluştu
Bizim kavuşmamız zor mu kahve gözlüm

Yağmur oldun dolu oldun çağlattın

Puslu bir gecede başla söze
Mars bir yandan
Venüs bir yandan
Öyle sarki gök mavisi
Ay tutulsun