Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sen sağanakların baharı
Sevdim seni ölesiye
Sardım damarımda ki kana
Bir kere
Nakışladım adını aklıma

Tanrı bağışladı derken vurmuş tokatını
Ayrılığın yanıbaşına çöküp kalmışım
Ver yansın edip gelmişine geçmişine
Bir kaç kadeh atıp soramadım

Hacı Bayram Veli / manevi tadın,
Tarihin kalbinde / yazılı adın.
Eski Ankara’da / kaldı muradım,
Vazgeçilmez sevdamsın sen Ankara.

Ergenekon dar geldi, demir dağı erittik,
Gök yeleli bir izde, biz bu yolu yürüttük.
Töremizi yaşatıp, vatanı can bildik de,
Şu mukaddes toprağı, sevda ile bürüttük.

Yağmur ile toprak olamadık
Rüzgar nereye biz oraya
Savrulduk yorulduk yordu
Bizi bu ayrılık
Çılgın tay gibi aşk

Yozgat beyi çapnoğlu zamanı
Gelmiş geçmiş en büyük hoca
Bilge adam efendi ağa
Eskimeyen dostluklar
Ölmüş bir gözün çukurunda
Bin yıl hatırı sayılırdı

Güneş doğudan değil de, kederden doğuyor artık,
Düğümlenmişiz yollara, menziller bize çok uzak.
Bütün kaldırımları yorulmuş bu koca şehirlerin,
Yüreğimiz; paslı bir tel örgünün ortasında tutsak,
Boğuluyoruz her şafak, kendi içimizin bulanık sularında.

Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen; sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızma olur,

Bu şehir yorulur, çöker her gece,
Sokak lambaları dökülür kaldırımlara.
Rüzgar fısıldar eski bir yası,
Gölgeler sığınır karanlığın koynuna.

Yalan dünya dönse bile boşuna,
Gider mi bu halim feleğin hoşuna?
Dertler biner oldu dertler başına,
Közlendi bağrımda bir kara sevda.

Gönlümün bağında güller kurudu,