Sağır Kapılar Şiiri - Bahtiyar Cm

Sağır kapıların eşiğinde Ziyan ettim bütün duygularımı.

Adım,Duyulmamış bir çığlık gibiDuvarlarda kaldı.

Sesim,Duvarlara çarpıp geri döndükçeKendimi tanıdım.

Kapıyı her çaldığımdaParmaklarım kanadı.

Kapılar iseBeni hiç hatırlamadı.

Her kilitBaşka bir suskunluk öğretti.

Her bekleyiş,İçimdeki insandanBir parça daha eksiltti.

Zaman,Yüzüme bakmadan geçti.

Saatler,İçimde kırılmış bir aynaya dönüştü.

Neye baksam,Yarım kaldım.

Bir sevdayıÖmür sandım.

MeğerYük değil,Yara taşıyormuşum.

GecelerAdımı ezberledi.

Gündüzler,Beni unuttu.

Bu dünya bana sağırdı.

Ne söylediysem,Rüzgârın omzunda kayboldu.

İçimde büyüttüğüm cümleler,Dilime varmadanYetim kaldı.

Bir kalbiUzun uzun bekledim.

Kapı aralığından bileBakmadı bana.

Meğer sevilmek,

Bir başkasının cesaretineBırakılmış ince bir ihtimalmiş.

Yürüdüm.

Ayaklarım değil,

Hatıralarım yoruldu.

Her adımdaBiraz daha sustum.

SuskunluğumdanBir ev yaptım kendime.

İçinde kimse yaşamıyordu.

Ama acı,Her gece uyanıktı.

VazgeçmeyiGeç öğrendim.

Bu yüzdenKalbim hep ağırdı.

Umutlarımı,Sağır kapıların eşiğinde bıraktım.

Ardıma bakmadanGidemedim.

Sonra anladım.

En çok,Kendime geç kalmışım.

İnandığım her şeyBenden biraz daha uzaklaştı.

Aynalar bileYüzümü eksik gösterdi.

Bir yanımHâlâ o kapıların önünde.

Bir yanımÇoktan gitmiş.

Ne bu hayatta kaldım.

Ne deTam anlamıyla gidebildim.

Şimdi içimde

Ne bekleyiş kaldı,

Ne deYeniden başlamaya dairBir yalan.

Kalbim,

Kapısı sökülmüşIssız bir ev.

Yağmur bileUğramıyor artık.

Sesimi geri istemiyorum.

Çünkü çoktanSessizliğe emanet ettim.

Adımı,

Bu eşiğin önünde bıraktım.

Ardına dönüp bakmadan.

Ne affetmek kaldı içimde.

Ne deAnlatacak bir hikâye.

Bu bir veda değil.

Çünkü vedalar bileBir bağ ister.

Ben bütün bağları kestim.

Kanamasın diye değil,

Bir dahaAynı yerdenYeşermesin diye.

Şimdi,

Sağır kapıların ardında değilim.

Ben,

Hiçbir yere ait olmayanO sessiz eşiğin kendisiyim.