Sağmalcılarda Susmayan Sesler

Pas kokusu çökmüştü şehrin en suskun yerine,
Güneş, dikenli tellerin arasında parçalanıyordu.
Sağmalcılar, bir kentin hafızasına kazınan bir ad.
Duvarları soğuk, koridorları her daim puslu bir zindan.
Orada zaman, paslı bir saatin tıkırtısı gibi ağır işler.
Demir kapıların her kapanışında bir ömür eksilir.
Ama sönmez o dipteki direnç, o namuslu işçi öfkesi.
Girişte başlar o kalleş, o kimliksiz arama.
İradeni teslim almak isteyen o çiğ bakışlar.
Fakat her koğuş, kendi yasasını yazar ranzaların üstünde.
Volta adımlarında bilenir yarının aydınlık şafağı.
Duvarlara sızan rutubet değil, bir inancın teridir.
Gazete kupürlerinden, gizlice dolaşan mektuplardan harlanan,
Dışarıdaki kavgayı içeriye taşıyan o devrimci soluktur.
Ranzalar üst üste,
Araları dipsiz koridorlar gibi.
Sigara dumanı sarar koğuşların uykusuz tavanını.
Bir yanda mapusluğun o ağır, sinsi dumanı,
Bir yanda faşizmin namlularıyla kuşatılmış pencereler.
Ama Sağmalcılar, teslimiyetin değil, direnişin mektebidir.
Kitaplar elden ele gezer her ranzanın gölgesinde.
Teori, pratikle buluşur o daracık, keten kokan masalarda.
Ve sonra düşer takvimden o meşum direniş günleri.
Açlığın koynunda erirken bedenler santim santim,
Ölüm oruçlarının kızıl bantları bağlanır alınlara.
Bedenler erir,
Ama irade fışkırır o solgun yüzlerden.
Duvarlar sarsılır zılgıtların, marşların sesinden.
Zulüm copuyla, gazıyla yüklenirken koğuş kapılarına,
Ranzalar barikat olur,
Göğüsler siper olur.
Çünkü onlar bilir ki,
Bu beton duvarlar elbet yıkılır.
Bu demir parmaklıklar elbet pas tutar, çürür gider.
Asıl kavga,
O duvarların ardındaki dünyayı özgürleştirmektir.
Sağmalcıların dehlizlerinden göğe savrulan o inatçı ses,
İşçi sınıfının o nasırlı, bükülmez yumruğudur.
Şimdi o gri binaların üstünden hangi rüzgâr geçse,
Bir direniş destanının fısıltısını taşır şehre.
Selam olsun o zindan karanlığını inancıyla yaranlara.
Selam olsun Sağmalcılarda başı eğilmeyenlere.