Ruhsuz derler Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Ruhsuz derler bana, bakmadan geçip giderler,
Gözlerimdeki o yorgunluğu hiç mi hiç görmezler.
Bir kalbim vardı oysa, çoktan susup incinen,
Şimdi sadece kabuğum kaldı, içimden eksilen.
Bir “Nasılsın?” kadar uzağım artık insanlara,
Sesim boğulmuş gibi kendi içimde duvarlara.
Anlatmak istedim çok, kelimeler yarım kaldı,
Her cümlem boğazımda düğüm düğüm asılı kaldı.
Gece olunca içim daha çok konuşur benimle,
Sustuklarım çığlık olur karanlığın içinde.
Bir ben bilirim içimde ne çok şeyin öldüğünü,
Bir ben hissederim kalbimin nasıl söndüğünü.
Aynaya her baktığımda biraz daha yabancıyım,
Sanki ben değilim o… sadece bir hatırayım.
Dokunsan dağılacak bir toz gibiyim şimdi,
Bir zamanlar yaşayan o insan ben miydim ki?
Sevdim… hem de kimse bilmeden, sessizce,
Kalbimi koydum önüne, o görmedi bile.
Kırıldım ama anlatmadım, içime gömdüm acıyı,
Gülüşlerimin altına sakladım o sancıyı.
Bir gün biri gelir dedim, “anlar” diye bekledim,
Ama gelen herkes biraz daha eksiltti beni.
Tutunacak dal sandım, kırıldı ellerimde,
Ben en çok güvendiklerimde kaybettim kendimi.
Kalabalıklar içinde yalnız kalmak var ya,
İnsanı yavaş yavaş tüketir fark etmeden aslında.
Herkes güler, konuşur, hayat akar önünde,
Sen sadece susarsın, kaybolursun içinde.
Ağlamak istiyorum bazen ama gözlerim kurumuş,
Sanki gözyaşlarım bile beni terk edip unutmuş.
Gülmek zaten uzak bir şey, hatırlamıyorum bile,
Sevinç dediğin duygu sanki hiç uğramamış bize.
İçimde bir çocuk vardı, saf ve inanan hâlâ,
Şimdi köşeye sinmiş, korkuyor yeniden kanamaya.
Her kırılışında biraz daha sustu, biraz daha küçüldü,
Ve sonunda kimse duymadan sessizce büyüdü…
Kıyamet kopuyor içimde ama kimse fark etmiyor,
Ben gülünce herkes “iyi” sanıyor, kimse sormuyor.
Oysa her nefeste biraz daha eksiliyorum ben,
Yaşamak değil bu, sadece dayanıyorum içimden.
Bazen diyorum ki keşke biri görse içimi,
Dokunmadan anlasın, sarıp sarsın kalbimi.
Ama öğrenmişim artık, kimse kimseye yaramaz,
En çok da insanı insanın yokluğu yaralar.
Yine de yürürüm ben, alıştım böyle yaşamaya,
Eksik eksik nefes alıp, susarak ayakta kalmaya.
Belki bir gün tamamen kaybolurum bu dünyada,
Ama kimse fark etmez… alışmışlar yokluğuma.