Rol Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Zaman öyle bir hale geldi ki,
yüzler maske, bakışlar prova,
her selamın ardında saklı bir senaryo,
her gülüşün altında eksik bir duygu var.

Sokaklar bile yabancı artık,
adımlar tanıdık ama niyetler değil;
insan, insanın aynasıydı bir vakit,
şimdi kırık cam parçaları gibi her biri,
bakarken bile kanatıyor içini.

Kimin dürüst, kimin sahte olduğunu
ayırt etmek değil mesele artık,
mesele; inanmak istemekle
aldanacağını bilmek arasında kalmak.

Çünkü güven, bir kere düşerse kalpten,
en sağlam kapılar bile rüzgâr alır içeri,
ve en sıcak evler bile üşütür insanı.

Oynanan tiyatrolar,
en büyük filmleri bile aratmayacak kadar ustaca,
roller ezberlenmiş, duygular kiralık,
alkışlar sahte, perdeler ağır…

Ve biz, seyirci değiliz aslında,
oyunun tam ortasında,
habersiz figüranlarıyız hayatın.

Kötüler…
Evet, onlar birbirini hemen bulur,
karanlık karanlığı tanır çünkü.
Bir bakış yeter anlaşmalarına,
bir suskunluk bile dostluk sayılır aralarında.

Çünkü aynı dili konuşurlar:
çıkarın, hırsın ve kaybedecek hiçbir şeyin dili.

Peki ya iyiler…
Kalbi temiz olanlar,
gece başını yastığa koyduğunda
vicdanıyla konuşanlar…
Onlar neden bu kadar yalnız şimdi?

Çünkü en son güvendikleri de “iyi”ydi,
en son sarıldıkları da “samimi”…

Ve en derin yaralar,
dışarıdan gelenlerden değil,
içeri alınanlardan açılırdı.

Artık iyiler bile temkinli,
iyiler bile suskun,
iyiler bile kırgın birbirine.

Çünkü herkes biraz yaralı,
ve kimse kimsenin yarasına dokunacak kadar cesur değil.

Kalpler…
Eskisi gibi açık değil artık,
kilitler çoğaldı, anahtarlar kayıp.

Sevgi var belki hâlâ,
ama korkunun gölgesinde titriyor.

Bir adım atmak istiyor insan,
ama geri çekiliyor hatıraların ağırlığıyla.

Yorgunluk sinmiş ruhlara,
güvensizlik yerleşmiş gözlere,
üzgünlük sıradan bir duygu olmuş artık.

Ve insan, en çok da
iyi kalmaya çalışırken yorulmuş.

Ama yine de…

bir yerlerde,
tüm bu karanlığa inat
ışığını saklayan kalpler vardır.

Kırılmış ama kirlenmemiş,
yorulmuş ama vazgeçmemiş,
üzülmüş ama hâlâ sevebilen…

Belki azlar,
belki sessizler,
belki birbirlerini bulmakta zorlanıyorlar…

Ama varlar.

Ve bir gün,
o gerçek iyilik,
tüm bu sahte perdeleri yırtacak.

Çünkü hakikat,
ne kadar gecikirse geciksin,
asla rol yapmaz.