Rezan Farqin Şiirleri - Şair Rezan Farqin

Gözlerin varyâ Kürt kızı,
Dicle gibi akar içimde, sızı.
Bin yılın ağıtı gizli,
Her bakışında eski bir yazı.

Yeşil mi desem, yoksa ela mı?

Gözlerin varyâ Kürt kızı, derin bir Fırat gibi,
Her bakışın bir destan, kadim bir ağıt gibi.
Harman yeri sıcaklığı, dağ rüzgarının sesi,
İçinde bin bir yaşam, bin bir direniş hecesi.

Sürmeli kirpiklerin, birer ok yaydan fırlamış,

Gözlerin varyâ Kürt kızı,
Diyarbakır'ın karası,
Gizler içinde nice yazıyı,
Bir sevda türküsü, bir özgürlük nazı.

Fırat'ın akışı var her bakışında,

Gözlerin varya, Kürt kızı,
Dicle'nin asi suyu gibi çağlar içimde.
Fırat'ın bereketi akar kirpiğinden,
Her bakışın, bin yıllık bir türkü söyler.

Gözlerin varya, Kürt kızı,

Güneşin ilk ışıkları vurunca surlara,
Diyarbekir uyanır, Mezopotamya'm uyanır.
Benim gözlerim, ey sevgili, daha sabah olmadan,
Silvan'ın taşlı sokaklarında seni arar.

Her bir köşede bir anı, her bir darda bir iz,

Her günün bir dert olduğunu insan bu yaşa gelince anlarmış.
Meğer gençlikte dert sandıklarımız, hayatın bize hazırladığı uzun yolun küçük duraklarıymış.
Zaman geçtikçe omuzlara yük biner, yüzlere çizgiler düşer, insanın içi sessizce yorulurmuş.
Kimi gün ekmeğin derdi, kimi gün sevdanın yarası...
Bazen dost bildiklerinin uzaklaşması, bazen de en çok sevdiklerinin hasreti yakarmış insanı.
Ama yine de sabah olur, güneş doğar ve insan yeniden ayağa kalkarmış.

Hiçbir şey düşündüğüm gibi olmadı…
Ne umutlar yeşerdi, ne de gökyüzü eskisi gibi mavi kaldı.
İnsan dediğin, bir zamanlar yürek taşıyan bir varlıktı; şimdi çıkarın, korkunun, suskunluğun gölgesinde şekilsiz bir suret.
Her gün biraz daha eksiliyor insanlık, biraz daha soğuyor kalpler.
Bir sel gibi akıyor yalanlar; kimse gerçeğin sesini duymak istemiyor artık.

Hiç “bitti” diyemedim sana…
Çünkü insan, hâlâ sevdiği birine veda edemiyor.

İçimde sana söyleyemediğim binlerce cümle,
boğazımda düğümlenen bir “kal” kaldı.
Sen gittin, ben sustum…

Ey dost...

Bir gün herkes kendi sessizliğine yürür. Kimi ardında bir türkü bırakır, kimi yarım kalmış bir cümle...

Ben gidiyorum şimdi.

Jın Jıyane Kadın Yaşamdır

Yolcudur kadın
Gider hiç bilmediği uzaklıklara,
Heybesinde umut vardır.
Dağlardaki patika yolda; umuda yürür kadın