Bana bağır demek kolay şimdi;
Yerleri oynatırım diye korkuyorum.
O ateş o acı yayılır,
Toplayamam diye korkuyorum.
Açsam ağzımı aklımdakileri söylesem;
Yaratacağım tufandan,
K̶i̶m̶i̶n̶e̶ G̶o̶r̶e̶ K̶u̶r̶a̶l̶ Y̶a̶z̶a̶r̶i̶z̶ K̶i̶m̶i̶n̶e̶ G̶o̶r̶e̶ K̶u̶r̶a̶l̶s̶i̶z̶ d̶a̶v̶r̶a̶n̶i̶r̶i̶z̶ h̶e̶r̶k̶e̶s̶ r̶e̶h̶e̶t̶ o̶l̶s̶u̶n̶ o̶g̶l̶i̶m̶ b̶i̶z̶ a̶d̶a̶m̶i̶n̶a̶ g̶o̶r̶e̶ a̶d̶a̶m̶i̶z̶.
A̶s̶k̶ C̶e̶l̶l̶a̶d̶i̶n̶a̶ B̶o̶y̶u̶n̶ E̶g̶m̶e̶k̶t̶i̶r̶..
S̶e̶v̶d̶a̶s̶i̶z̶ h̶a̶y̶a̶t̶ B̶o̶s̶ t̶e̶n̶e̶k̶e̶ g̶i̶b̶i̶ s̶e̶s̶ c̶i̶k̶a̶r̶t̶i̶r̶.
"Kürt kadını, tarih boyunca inkâr ve baskı karşısında yaşamı sırtlayan en büyük güç olmuştur. O, yalnızca bir anne ya da emekçi değil; aynı zamanda toplumun vicdanı, direnişin ruhu ve özgürlüğün taşıyıcısıdır.
Binlerce yıllık erkek egemenliğine ve sömürgeci anlayışlara karşı gösterdiği duruşla, yaşamı yeniden inşa eden iradeyi temsil eder. Kürt kadınının mücadelesi, yalnızca kendi özgürlüğü için değil, bütün halkların onurlu ve demokratik bir yaşam özlemi içindir.
Fedakârlığıyla toprağı bereketlendiren, emeğiyle toplumu ayakta tutan, direnişiyle geleceği aydınlatan Kürt kadını; özgür yaşamın ve demokratik toplumun temel gücüdür. Bir toplumun özgürlüğü, kadının özgürlük düzeyiyle ölçülür. Bu nedenle Kürt kadını, yaşamı yeniden var etmenin, umudun ve hakikatin sembolüdür."
Özlem dediğin, bir annenin yüreğinde büyüyen ağıt,
Bir sürgünün elinde yarım kalmış bir mektup,
Bir dağın doruğunda yankılanan yalnızlık,
Ve senin bakışlarında doğan gizli bir güneş...
Ey Kürt kızı, gözlerinle ışık saçan,
Merhaba sevgili bak yine ben geldim
Gözü kara yüreği yara
Olmuşam tum dünyaya bela
Nerelere gidersin sen bensiz
Ben senin için ölümlere atılırken
Günden güne erirken
Yan pişta xwe bidê çîyayekî,
li ser berf û bêdengiyê hespê xwe bigerîne,
bila çiya barê te bigire,
bila sirrên dilê te li nav keviran veşêre.
Yan jî bide merxasekî,
Özlem dediğin nedir bilir misin?
Bir dağın yamacında, rüzgârın esintisinde gizlenmiş yarım kalmış bir türkü,
Bir annenin gözlerinde saklı sessiz bir feryat,
Ve bir gencin kalbinde, gözlerine bakınca doğan yeni bir sabah…
Ey Kürt kızı,
Kürt astronotlar geçti bu göğün içinden,
yıldızlara Kürtçe selam vererek...
Ay'ın sessiz yüzüne dokundular bir gece,
ve dediler ki;
"Biz Mezopotamya'nın çocuklarıyız,
Fırat'ın suyundan, Dicle'nin türküsünden geldik."
Güneşin ilk ışıklarıyla sana bakan gözlerim,
Silvan'ın kadim sokaklarında seni arar.
Her taşında yankılanan tarihin izleri,
Seninle birleşen bir Mezopotamya düşü var.
Hasret akar Dicle'den Fırat'a doğru,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!