Hoşça Kal... Şiiri - Rezan Farqin

Ey dost...

Bir gün herkes kendi sessizliğine yürür. Kimi ardında bir türkü bırakır, kimi yarım kalmış bir cümle...

Ben gidiyorum şimdi.

Gökyüzüne her baktığında beni arama; çünkü insan gökte değil, hatırlayanların yüreğinde yaşar.

Kırgınlıkları rüzgâra bırak. Kin taşıma. Hayat, avuçta tutulan su gibidir; sıktıkça eksilir.

Sevmekten korkma.
insan bu dünyada en çok sevdiği kadar insandır.

Eğer bir gün adımı anarsan, bir ağacın gölgesinde, bir çocuğun gülüşünde ya da uzak bir dağın sessizliğinde an...

Çünkü ben ne taşta kaldım ne de toprakta.

Biraz dost sohbetlerinde,
Biraz hatıralarda,
Biraz da seni gülümseten eski zamanlarda kaldım.

Hoşça kal...

Ve unutma;
İnsan gider, sözü kalır.
Sevgi kalır.
Yürek kalır.