Perdeye Asılı Hüküm Şiiri - Sabri Servet ...

Ay ışığı
bir yanlış hatırlama gibi odanın içine düşüyor.

Perde.
Sanki asılmış bir hüküm.

Ben
senin adını içimden geçirdikçe
şehir biraz daha eksiliyor.

Saat yok burada,
sadece bir bekleyişin nabzı var.

Bir çınar gölgesi gibi uzuyor içim.
Sabahı bekliyorum.
seni bekler gibi.

Susmak
bazen bir kelimenin intiharıdır.

Sen çoğaldıkça içimde
ben azalıyorum sanıyorum
oysa büyüyorum.

Yanlış yerinden.

Çünkü insan
en çok yoklukta kendine çarpar.
sert.

Sevmek dediğin
bir adın içinde kaybolmak
sonra geri dönememek.

Seni
bir kelime gibi tekrar ediyorum
her seferinde anlam biraz daha bozuluyor.

Ben şimdi
senden kalan ne varsa
cebimde taşır gibi taşıyorum.

Ağır.

Çiçekler getiriyorum sana
adı unutulmuş çiçekler.

Belki bir gün
ilkbahar
beni yanlışlıkla çağırır.

Ben giderim.

Sen sanarak.