Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Mektup yazdım Recebe,
Beklerim cevabı tez gele.

Recep köyü sormuşsun bana,
Değişen bir şey yok görünüşte,
Geçen öldü kör kadının ineği,

Biz romanlardaki çocuklardık,
Şiirlerimizle Sefilleri oynadık,
Bir zamanlar efsaneydik hayallerde,
Bir zamanlarda yürümekten yorulduk.

Biz romanlardaki çocuklardık,

Yüksek duvarlar var etrafım çelik kale,
Esir ettiler en sevdiğim gün ışıklarını,
Ruhumda bir şair duygularını yazar,
Ruhi bunalım geçer her bir kelimesi.

Sende ayrıldın ne yapsın buna sevgi,

Mevsimlerde şaşkın bizim sevdamız misali,
Bir yerde yakar kavurur bir yerde rüzgar eser,
Kafalar karışık bu şehre geldiğim zamandan beri,
Ruhum isyanlarda beden bedenden ayrılır.

Kahretsin yine yoksun akşam çayım sensiz,

Sen misin deli başında hunili adam,
Yoksa ben mi kaybettim kendi dengemi?
Bir rüyaya yaslanmış uyur bedenim,
Kaybettim ruhumun mayhoş demini.

Bir silsile dolandı varlık akıl odama,

Bir Tablo gibi aklımdasın,
Bu saatlerde çıldırtır gözlerin,
Bu saatte durur zamanlar,
Bu saatlerde atar yüreğim.

Sabah telaşı gibi uyanır düşler,

Gözlerinde bin bir renk elleri nemli nemli,
Geçmişinden bıkmışsın geleceğinse belli,
Neden ağarmış saçların bir derdi anlatır...
Sanırım bu hayat seni boşa yıpratır.
Ayakların yalın ayak yürürsün karda,
Yok mu bir yoldaşın senin Şadiye abla.

Gökyüzüne beyaz çizgi çekti uçaklardan,
Kötü insanlar vardı kahreden duygulardan,
Beyaz beyaz hatlar çektiler bulutlarımıza,
Sahte umutlar koydular mutsuz bağrımıza.

Her şeyin sahtesi çıktı insanın, dostların bile,

Şair bir Ressamın tablosundaki güldür,
İnce ince çizilmiş olan göklerdeki şiirdir,
Bazen ağaçtan düşen küçük bir yaprak,
Bazen doruklarda yağan beyaz kardır.

Şair bir Ressamın tablosundaki buluttur,

Bir tablo çizdim gönlümden delice bir şey,
Gökyüzünde bulutlardan küme küme evler,
Şimşeklerden yolları var Çeşmelerde Güller,
Bir tablo çizdim Bahçelerinde nurdan güzeller.

İşte öyle bir tabloydu dört tarafta Güneşler,