Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Hayat dediğin hep sorunsuz mu?
El alem dediğin hep kusursuz mu?
Şu yüzünden düşen sirke mi tuz mu?
Bir kez bana gülsen ne kaybedersin.

Akıl vermiş Allah ama hatada vermiş,

Felek bir çalıda unutmuş beni,
Uçmayı ötmeyi nereden bileyim,
Dünya ya gelenin böyleymiş hali,
Kime ağlayayım, kime güleyim.

Ne yuvam var yıkıntıdan kalacak,

Hasretim yıllardır aydınlık şafağa,
Bir yanımda kurşunlardan aldığım yara,
Bekledim günlerce sessiz geleceğini,
Duymadım adımlarını neredesin anne?

Bir gök gürültüsü gelir evimin damından,

Soğuk bir Kış gecesinde ötürü,
Varoş sokaklarda bir Yüreğir Gülü,
Sokaklar dolmuş Kedi sesleriyle,
Savrulmakta çöp torbaları havada.

Yine sen yoksun yanımda neredesin,

Sırra kadem bastım kayboldum benden,
Bulamazlar beni artık silinen benliğimden,
Bir Felak oku kaybolanlar dönsün diye,
Sormuşsun demişsin nere gitti yine nere?

Hastayım yüreğimde bir ok yarası var,

Bizim köyden yine haber sormuşsun gülüm,
Ne sen sor ne de ben bir haber söyleyeyim,
Bizi yüreğimizin ortasından vurmuşsun gülüm,
Ne sen sor ne de ben bir haber söyleyeyim.

Moda oldu artık köyü bırakıp, bırakıp gitmek,

Bir sinsi gecede geçerken dereden,
Ayıya dayı dedik o köprü üzerinden,
Şimdi çok değiştin diyor birileri bize,
Ne sular geçti o dereden köyümüze.

Saman altında sular yürüdü harmanda,

Ne zaman aklıma gelsen,
Diyorum belki hata bendedir,
Sevmeliymiş insan gönülden,
Aşk iki kişilikmiş gerçekten.

Ağaçlar nasıl uzar sevmeden,

Ne zaman geldik bilmiyorum bu şehre,
Ne zaman kapıldık sokak seslerine,
Şu ırmak var ya hani Seyhan olan ismi,
Hani üstünde yaşayan bir taş köprü.

Ayaklarım adım adım atarda üstünden,

Çiçeksiz Dünya da bir Arı idim ben,
Bal yapardım Cennet meyvelerinden,
Koca koca dertleri yüklenip kanatlarıma,
Nice engeller dolandım bir bilsen.

Irmaklar akardı şelalelerden ırmaklar,