Sevdan vurmuş şu göynüme,
Umut ektin yollarıma,
Eğil eğil dudağına,
Gonca, buse kondurayım.
Yar düşürdün dilden dile,
tüm borcumu ödedim ben, felek gelmiş ne ister
yâr dediğin dilli zehir, şimdi benden can ister.
Ne yokuşum, ne de düzüm
Kuş aklıyla verme hüküm
Çıkınımda bir kaç sözüm
Kul muhibbî dilsiziyim
Bu dünyada yoktur gözüm
Hicranlar bezedim güller içinde
Her birinin rengi başka biçimde
Ben bu yaramı tuz ile sardım
Acısı dingince, döner içimde
telkâri hüzün pası varken dudağımızda
eli kınalı bir kızın gözyaşı akar içimizde
fırtınaya tutulurken dağlarımızın yüreği
döner durur dinmeyen fırtına, içimizde...
din, asla afyon değildir.
din ; insanların hem bu dünyada, hem de ahirette mutlu olması için,
peygamberler vasıtasıyla, vahiyle gelen ilahi bir nizamdır.
din, sevgiyi, adeleti emreder,
hiç bir zaman hiç bir canlı mahlükatı cezalandırmaz.
dini, varoluştan günümüze kadar kullananlar vardır.
bu devirde namuslu yaşamak,
namussuzluğa karşı en büyük direniştir.
Özdemir AYDIN
01 Temmuz 2021
ar, edep bilmez, sözü bihaya
yazıya döksen sığmaz sayfaya
iffetsiz çağın dişi müftüsü
bülbüle diş biler, öter kargaya...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!