Hicranlar bezedim güller içinde
Her birinin rengi başka biçimde
Ben bu yaramı tuz ile sardım
Acısı dingince, döner içimde
telkâri hüzün pası varken dudağımızda
eli kınalı bir kızın gözyaşı akar içimizde
fırtınaya tutulurken dağlarımızın yüreği
döner durur dinmeyen fırtına, içimizde...
din, asla afyon değildir.
din ; insanların hem bu dünyada, hem de ahirette mutlu olması için,
peygamberler vasıtasıyla, vahiyle gelen ilahi bir nizamdır.
din, sevgiyi, adeleti emreder,
hiç bir zaman hiç bir canlı mahlükatı cezalandırmaz.
dini, varoluştan günümüze kadar kullananlar vardır.
bu devirde namuslu yaşamak,
namussuzluğa karşı en büyük direniştir.
Özdemir AYDIN
01 Temmuz 2021
ar, edep bilmez, sözü bihaya
yazıya döksen sığmaz sayfaya
iffetsiz çağın dişi müftüsü
bülbüle diş biler, öter kargaya...
Kör çiçekler açar gönül bahçemizde
Ve bir dîvâne ocak yanar hanemizde
Ateşi hâr eyledik, dermanı derdimizde
Aşka meftun mertlik var lâl halimizde
Eyy kızıl saçlı güneş, şu açışın hangi gül
Sen divan edebiyatı, ben biçare İstanbul.
Yazsam Nedim küser, okusam bana zül
Söylesene, seni nasıl seveyim sistanbul.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!