Dert ortağım, yarenim,
Yüreğimdekini görenim,
Her sırrıma mazhar olanım,
Seni hak edecek ne eyledim,
Hanemde ki sesim sedam,
Biliyorum bir yerlerdesin,
İlkbaharda çiçek açar,
Sonbaharda yaprak dökersin.
Kırılsa dalların, kurusa kökün,
Göç zamanı kuşlar kuzeye uçar,
Hasat zamanı gelmiş,
Gönül bağımda üzüm yok.
Saat geçmiş gece yarısını,
Yastık batar, uykuda gözüm yok.
Gel desem gelemez,
Dokunma bana,
Deşme yaralarımı,
Zaten pamuk ipliğine bağlıyım,
Sebebim olursun bir dokunuşunla,
Üstü kapalı olsa da,
Selam abi, yine benim, yine ben geldim,
Başının belası oldum değil mi?
Ama ne yapayım be abi,
Senin yaşayamadığın hayat bana,
Bende sana fısıldıyoruz işte her şeyi,
Bu hafta yine aynı şeyler oldu,
Kainatta bir yer var, düşünün başka benzeri yok,
Bu dünyanın cenneti misali, anlatmaya söz yetmez.
Bir ayağı Asya’da bir ayağı Avrupa’da, düşmanı çok.
Toprağı üzerindeki insana, dünya bir olsa güç yetmez.
Ey güzel yurdum, ey cennet vatanım sen benimsin.
Varsın çanlar benim için çalsın,
Senden başkası elimden tutmasın,
Dilim acı söylüyorsa felek utansın,
Senden başkası sesimi duymasın.
Ben istemedim Tanrı’ya küsmeyi,
Sordular bu halin nedir diye,
Yüzünden akan zehir kime,
Ezersin papatyayı, güle kahır diye,
Kullar nazarında, yalancı oldum senin için.
Kendinden geçmişsin, bu sen değilsin,
Zavallı dilim lal oldu sana beni anlatmaktan,
Kimi zaman haykırıp, kimi zaman fısıldamaktan,
Hem gözün kör olmuş senin, hem kulağın sağır,
Diz bağlarım çözüldü, peşinde koşmaktan.
Seni nereye koydum böyle mübarek, kaf dağı mısın?
Mevsim sonbaharken, yapraklarım dökülmüşken,
Yağmur gibi ıslak gözlerim sırılsıklam olmuşken,
Kalbimin hırsızı, dertler insanını unutmuşken,
Sen miydin yeşeren sevda çiçeğim?
Mazimize düşman kesilip küsmüşken,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!