Nurgül Ankara Şiirleri - Şair Nurgül Ankara

Gecenin sessizliğine düşer adın,
Ay bile kıskanır seni içten anışımı.
Rüzgâr saçlarına değen bir fısıltı,
Benim kalbim her nefeste seni diler.

Gülüşün, sabaha yazılmış bir umut,

Sen yağmur ol,ben toprak
22.07.2026

Sen yağmur ol, ben toprak,
Sessizce düş gönlüme damla damla.
Hasretim çatlamış kuru bir yaz gibi,

SESİMİ DUYAN VAR MI?..

​Saat durdu, zaman çöktü o gece,
Arş titredi, yer sarsıldı gizlice.
Şehirler bir toz bulutunda yitip giderken,
Kıyamet koptu, sabah henüz gelmeden.

Rüzgârlar omuzlar mı bu dilsiz yükü?
Taşır mı ufuktan ufuğa, yedi iklim dört bucağa;
Yüreğimin surlarını zorlayan bu devasa sızıyı?
​
​İçimde bir yangın var;
Söylenmedikçe harlanan, dünyalara sığmayan,

Yılların yorgunluğunu sırtlanmış bir sessizlikte,
Kendi sesimden başka yoldaşım kalmadı artık.
Rüzgâr ne yana eserse essin içimdeki o sızıyla,
Köklerim toprağa değil, direnmeye bağlı benim.

Patikalarım çetrefilli, yokuşlarım diz boyu bir sabır,

SEVDANIN ÖZÜ

​Lisanın yüküdür sahte o sözler,
Kalbe dokunmayan sevda yalandır.
Sadece dildeyse, solar o izler,
Yürekte yanmayan, boş bir talandır.

Sevgisin sevdasına yandığım,
Gözlerinin karasına kaybolduğum,
Güzel gülüşüne kurban olduğum,
Sen, kendim gibi sevdiğimsin sevdiğim

Yüreğimde yanan aşkın korudur,

Yüreği umman gibi, sonsuz sevgiyle taşmış,
Güneş ondan doğar da, nûru dünyaya yaymış.
Bakışındaki ateş, en sert buzu eritmiş,
Gönlümün sarayına, bir sultan gibi yetmiş.

Öyle bir sıcaklık ki, kış ortası yaz olur,

Bir insan için ölüm nedir ki?
Tek başına, sevdiğini mutlu edemeden gitmek…
Gerçekten bu kadar basit midir her şey?
Ardında kalbinin yarısını bırakmak…

Seven için yıkımdır, güneşin batması,

Sevmek…
Yanın da olduğunu bilmek,
Onsuz nefes alamamak,narına yanmaktır.
Sevmek
Canında can,
Yolunda kilim gibi serildiğin,